جامعه ایران

یک حقوقدان نوشت: عرصه اجتماع، «میدان جنگ» نیست و خفتگان در خاک، «تلفات» نیستند؛ خشونت‌ بلای جان این کشور است و آنان که بر این تنوره می‌دمند، دلسوز ایران و ایرانی نیستند. یادمان باشد که مسؤولیت نخبگان «مویه کردن» و «روضه خواندن» و «محکوم کردن» نیست بلکه «آگاهی‌بخشی» به جامعه برای اتّخاذ «تصمیم» درست و کاهش رنج است.

یک جامعه‌شناس اظهار کرد: ما وارد وضعیتی شده‌ایم که هر گونه اشاره به اصلاحات یا تغییرات مسالمت‌آمیز، به‌سرعت مورد رد و طرد قرار می‌گیرد.رسانه‌ها نیز دیگر فرصتی برای بیان نظرات معتدل و سازنده ندارند؛ تنها صدای خشونت و تنش در فضای عمومی به گوش می‌رسد.

یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب گفت: باید فکری معقول برای اعتراضات مسالمت‌آمیز جامعه کرد و در عین حال روزنه‌های امیدوار کننده‌ای باید رفع ابرچالش‌ها و مشکلات کشور گشوده شود. این گشودگی‌ها باید در مدت زمان کوتاهی خودش را به جامعه نشان دهد در غیر این صورت باید منتظر حوادث تلخ‌تر و سخت‌تر بود.

عضو هیات علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه تهران گفت: اعتراضات در ایران، اعتراض نیست و به نوعی ساحت معیوب‌شده جنبش‌های اجتماعی محسوب می‌شود.

یک جامعه‌شناس گفت: طی چند دهه اخیر اپوزیسیون شریف و با کیفیت کشور نه تنها ارج ندیده‌اند بلکه کنار گذاشته شدند. این روند باعث شده به جای اپوزیسیون ایران دوست و عاقل، طیف‌های ضد ملی، ضد ایرانی و خشونت‌طلب عنان کار را به دست بگیرند. اپوزیسیون مدنی که ایران را دوست می‌دارد و معتقد به رفتار‌های مدنی است از دایره کنشگری خارج شد و پوپولیست‌ها و فرصت‌طلبان در جایگاه شریف اپوزیسیون نشسته‌اند.

یک جامعه‌شناس گفت: ضعیف بودن حافظه تاریخی عامل تکرار نیست، ترس از انجام اقدام جدی برای فردا موجب شده تاریخ تکرار شود. ایرانیان همیشه از فردا می‌ترسند و چون به دفعات تاریخ را تکرار می‌کنیم یادمان می‌رود و فردا را از دست می‌دهیم. حافظه تاریخی ایرانیان ضعیف نیست.

رحیم‌پور ازغدی اظهار کرد: همین‌هایی که می گویند ما روشنفکر و فرهیخته هستیم، در مسائل جنسی از همه خطرناک ترند و این مسائل جنسی بین اینها بیشتر رخ می‌دهد و دلیلش اختلاط است.

دستیار اجتماعی رئیس جمهور نوشت: هر جمعی که محور آن «کتاب» و «انسان» است، همیشه یادآور این حقیقت بوده که جامعه زمانی بالغ می‌شود که به تجربه کسانی گوش دهد که کمتر دیده شده‌اند.

یک جامعه‌شناس گفت: با فروپاشی برجام، آخرین پیوند ساختاری میان حاکمیت و جامعه جهانی از بین رفت. اما این فروپاشی معنای دیگری هم دارد؛ نشان می‌دهد که اتکای صرف به دیپلماسی خارجی نمی‌تواند بنیان نگهداشت جامعه را تضمین کند؛ باید از جامعه دفاع کرد.