روزنامه شرق

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: به‌نظر می‌رسد هرچند برخی تلاش‌ها برای بازگشت به مذاکره ادامه دارد، اما احتمال آغاز یک گفت‌وگوی جدی و سازنده بین ایران و آمریکا در آینده‌ای نزدیک بسیار کم به نظر می‌رسد.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: با توجه به برنامه‌های ماجراجویانه اسرائیل، محتمل است که آمریکا عمده تمرکز خود را بر تشدید تحریم‌ها بگذارد. چنین سیاستی می‌تواند بر مشکلات اقتصادی-اجتماعی در ایران بیفزاید، پس دلیلی ندارد که ایران امکان حل مشکلات با آمریکا از طریق مذاکرات مستقیم و جامع را نیازماید.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: تندروها فقط علیه دولت پزشکیان شمشیر نکشیده اند؛ قوه قضاییه هم از دروغ و تهمت بی بهره نماند، آشکارا خواستار محاکمه رئیس قوه قضائیه شدند.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: امروز در شرایطی که ۳۴ میلیون نفر زیر خط فقر زندگی می‌کنند، تمرکز بر موضوعات فرعی مثل ماراتن کیش، کمکی به حل مشکلات نمی‌کند، حتی واقعیت‌های تلخ را به حاشیه می‌راند و شکاف میان مردم و سیاست رسمی را عمیق‌تر از گذشته می‌کند.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: رئیس‌جمهور محترم و دغدغه‌مند با مردم صادقانه سخن می‌گوید. اما باید راه‌حل‌ها و تصمیمات را با آنان در میان بگذارد، نه اینکه صرفا به بیان دردها بپردازد. بیان دردها استیصال قوه مجریه را به ذهن می‌آورد و پیام خوبی برای جامعه ندارد. اگر سخنرانی‌های ایشان معطوف به یک راه‌حل باشد، می‌تواند زمینه اجتماعی و روانی لازم برای اجرای یک سیاست را فراهم کنند؛ در غیر این صورت موجب انباشت نارضایتی و بی‌اعتمادی می‌شود.

شرق نوشت: از مجلس هفتم به بعد و به‌تدریج با برجسته‌شدن نظارت استصوابی و اعمال آن از سوی شورای نگهبان و دیگر نهادهای نظارتی موجب شد که امکان حضور بسیاری از نخبگان در عرصه انتخابات کاهش یافته و افرادی که کمتر از سوابق مبارزاتی و انقلابی برخوردارند، به مجلس راه یابند، با چنین رویکردی مشارکت و استقبال مردم از انتخابات‌های مجلس کاهش یافت و اعتبار و پایگاه مردمی مجلس تضعیف شد.

شرق نوشت: به گمان من این حق هرکسی است که برای خواسته‌اش تجمع برگزار کند و مردم را هم دعوت به حضور در آن تجمع کند و اصلا هم مشکلی ندارد که خواستار محاکمه چه کسی باشند. مشکل آنجاست که عده‌ای با این قلت که حتی تعدادشان از افراد دعوت‌کننده هم کمتر بود؛ یعنی حتی آن‌هایی که دعوت به تجمع کرده بودند، خودشان هم نیامد بودند.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: صحن دیروز مجلس، بیش از آنکه به خانه ملت شبیه باشد، به میدان رقابت‌های سیاسی گذشته و آینده شباهت داشت. حملات شخصی، شعارهای تند و لحن‌های هیجانی جایی برای گفت‌وگوی کارشناسی باقی نگذاشت.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: حادثه تلخ سقوط هواپیمای اوکراینی، پرونده برجام و اختلافات درباره مکانیسم ماشه، همه در کنار هم ابزارهایی شده‌اند تا روحانی و ظریف، این دو شخصیت سیاسی به سیبل نقد و حمله بدل شوند.

شرق نوشت: سیاست خارجی فعال و ابتکارمحور، نه‌تنها توانایی کشور را در مدیریت معادلات منطقه‌ای و جهانی ارتقا می‌دهد، بلکه پیام‌آور قدرت و ثبات در صحنه بین‌الملل است. انتظار و سکون، در شرایطی که فرصت‌ها و تهدیدها به‌سرعت تغییر می‌کنند، می‌تواند کشور را در موقعیت آسیب‌پذیری قرار دهد و باعث شود تهدیدها به بحران‌های عمیق‌تر بدل شوند.

شرق نوشت: تندروها می خواستند پیامبر را به خاطر امضای توافقنامه صلح بکشند، بعدا معلوم شد پیمان حدیبیه چه مزیتهایی برای اسلام داشت، هرچند امتیازاتی داده شده بود.

شرق نوشت: بازگشت لاریجانی تغییر نه فقط در لایه‌های سیاسی کشور، نه صرفا یک انتصاب، بلکه بازتعریفی از جهت‌گیری گفتمانی در سیاست خارجی و امنیتی ایران تلقی می‌شود. مطابق رویه مرسوم، پیش‌بینی می‌شود که وی در ادامه با حکم رهبر انقلاب، به‌عنوان نماینده رهبری در شورا نیز منصوب شود تا از حق رأی برخوردار شود. اتفاقی که در گذشته نیز بارها برای دبیران این شورا رقم خورده است.

روزنامه شرق نوشت: واقعیت این است که صداوسیمای جمهوری اسلامی سال‌هاست مرجعیت خبری و رسانه‌ای خود را با فعال‌شدن شبکه‌های ماهواره‌ای و رسانه‌ای خارجی و شبکه‌های رسانه‌ای در فضای مجازی از دست داده است و عملا در فضای عمومی و اجتماعی ایران، صداوسیما از کمترین اعتماد و اطمینان و به عبارت دقیق‌تر از کمترین رجوع رسانه‌ای برخوردار است.

شرق نوشت: هیچ‌وقت و در هیچ شرایطی حتی اگر در موضع قدرت هم باشید نباید مذاکره را رد کرد و ‏نپذیرفت این دو معنای بد دارد. یک تعبیر آن سلطه‏‌گری و تبختر؛ و تعبیر دیگرش ضعف و فقدان اعتمادبه‌نفس است.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: نباید اقدمات دیپلماتیک تنها از طرف وزیر امور خارجه انجام شود، بلکه باید از تمام ظرفیت‌های دیپلماسی برای پیگیری حقوق مشروع کشور بهره جست و جامعه مدنی و نیروها و سازمان‌ها و تشکل‌های سیاسی و اجتماعی و فرهنگی نیز باید در این شرایط بسیار متفاوت و حساس ظرفیت‌های کارشناسی و رسانه‌ای و اجتماعی خود را وقف انسجام‌بخشی بر مبنای مطالبه جلوگیری از جنگ کنند.

یک روزنامه اصلاح طلب نوشت: کسانی که اینک مسئولیت مذاکره را برعهده گرفته‌اند، نمایندگی مستقیم هیچ گروهی را در داخل ندارند و خوشبختانه از نظر دنباله سیاسی سترون‌اند. از وزیر خارجه تا رئیس‌جمهور؛ مهم‌تر از همه اینکه فاقد نمایندگی جناحی-نخبگی-سازمانی (الیتیستی-کورپوراتیستی) در درون حاکمیت‌اند. نه پزشکیان علاقه‌ای به بسیج اجتماعی و ماندگاری در قدرت دارد و نه دیگرانی که در کار مذاکره‌اند، از ظرفیت لازم برای این کار برخوردارند؛ برای خرمن سیاست کبریت بی‌خطرند.