بخشی از درخواست‌های ۱۵ گانه آمریکا از ایران را به هیچ وجه نباید بپذیریم

روزنامه اطلاعات نوشت:، اما مذاکره ضروری و لازم است و کدام جنگی است که بی‌مذاکره پیش رود. در جنگ، مسائلی هست همچون اسیران و مناطق غیرجنگی و بیماران و خروج زخمی‌ها و آتش‌بس موقت و برون بردن شهروندان کشور‌های ثالث و صد‌ها مسئله دیگر که جز با مذاکره ممکن نخواهد بود.

این در شرایط جنگی است، در آتش‌بس و در دوران ترک مخاصمه و به نتیجه رسیدن و امضای پیمان‌نامه صلح، حتماً می‌باید مذاکره و گفت‌و‌گو صورت گیرد. گفت‌و‌گو‌هایی صریح و شجاعانه، مستقیم و بی‌پرده، رودر رو برای دفاع از منافع ملی و بیان مواضع سیاست کشور. پس جنگاوران و اهل میدان را نباید تنها سربازان جبهه جنگ دانست، که این گروه هم سربازان سیاست و دفاع از منافع ملی و زبان گویای دولت و کشور هستند.

بسته شدن تنگه هرمز، نیرو‌های نظامی آمریکا را به صرافت محاصره دریایی ایران انداخت تا کشور و مردم ایران و به تبع آن نیرو‌های کشوری و لشکری را وادار به تمکین از خواست‌های آمریکا در مذاکرات کند.

روشن است که چنین امری ممکن نیست و به صلاح کشور و مردم هم نیست. آنچه از طریق منابع مختلف درباره این درخواست‌های پانزده‌گانه شنیده‌ایم، کشور را به قهقرا خواهد برد و به مستعمره‌ای در اختیار آمریکا و در تیررس اسرائیل و ارتش جنایت‌کار آن قرار خواهد داد. حتی اعتبار منطقه‌ای ایران را هم مخدوش خواهد کرد.

به همین دلیل، مردم باید حساسیت شرایط و اهمیت تاریخی این لحظات را درک کنند و از استقلال و کیان مملکت دفاع نمایند. تاب‌آوری ایران و عظمت آینده ایران وابسته به همین مدافعه و ایستادگی تاریخی است.

این وظیفه ملی و مردمی در برابر نظام و دولت و سایر نیرو‌های مدیریت و نهادی در کشور است. اما در مقابل، نظام و دولت و مدیران و نهاد‌های کشور نیز در مقابل مردم وظایفی دارند که باید تمام و کمال ایفا کنند و جای هیچ عذر و بهانه‌ای نیست.

منظور از مردم، تنها یک گروه خاص و ویژه یا فعال یا تفکیک شده نیست. امروز بزرگترین خطر برای کشور تفکیک میان خیابان و دیگران است. منظور از مردم، اقیانوس بزرگ ایرانیان است با هر رنگ و باور و طبقه و سلیقه و سن و سبک زندگی و قوم و مذهبی که در ایران زندگی می‌کنند و صاحبان واقعی این کشور هستند.