کیومرث اشتریان

یک استاد علوم سیاسی می‌گوید: وقتی بدنه نظامی، امنیتی، پارلمانی و دولتی به یک جمع‌بندی مشترک کارشناسی دست می‌یابند، دیگر ایجاد فضا‌های پوپولیستی و هوچی‌گری چه معنایی دارد؟ ساختار به این جمع‌بندی رسیده است که این مسیر را طی کند. حال هرچقدر این رویکرد بیشتر تقویت شود، نهاد‌ها و به تبع آن مردم، مسئولیت‌پذیرتر می‌شوند؛ چرا که برای فهم این بدیهیات، قرار نیست یک نزاع خونین در بگیرد.

یک دانشیار علوم سیاسی دانشگاه تهران می گوید: برای آمریکا این، نه یک جنگ تمدنی و نه یک جنگ ایدئولوژیک، بلکه یک جنگ حیاتی برای منابع انرژی است. بار دیگر، مانند جنگ جهانی دوم، ایران در گذرگاه تحولات بزرگ جهانی قرار گرفته است.

یک استاد دانشگاه تهران نوشت: روایت، بیش و پیش از هر چیز از بطن مردمان و از درون وجدان آنان برمی‌خیزد. بدترین راه برای روایت‌سازی این است که صدای دیگران را به خیال خود قطع کنیم و تریبون یک‌سویه ایجاد کنیم. متأسفانه، علاوه بر موانع خودساخته قانونی، یک مانع عمده وجود دارد و آن‌هم حسادت‌ شماری از متنفذان سیاسی است که نمی‌توانند ببینند صداوسیمای دیگری به گوش مردمان برسد.

استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران گفت: سیاست‌ها ماهیتا نسبی و اعتباری‌اند، آن را به همه ارزش‌ها و کیان نظام گره نزنید. سیاست‌ها را حیثیتی نکنید چون هزینه‌های تصمیم حکومتی را بالا می‌برد و نمی‌توانید از تهدید فرصت بسازید. دنیا منتظر آن است که ما تصمیم خشمگینانه بگیریم.