پزشکیان در سازمان ملل؛ فرصت دفاع از ایران در تریبون جهانی

سفر مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور ایران به نیویورک برای حضور در مجمع عمومی سازمان ملل، نه سفر به آمریکا برای عادی‌سازی روابط است و نه امتیاز دادن به واشنگتن؛ این سفر حضور ایران در مهم‌ترین تریبون بین‌المللی برای بیان مواضع، دفاع از حقوق ملت و روایت آن چیزی است که بر ایران گذشته است. پزشکیان نیز پیش از سفر تأکید کرده که این نشست فرصتی برای رساندن مظلومیت و اقتدار ایران به گوش جهانیان است.

چرا حضور ایران در سازمان ملل اهمیت دارد؟

باید میان «رفتن به آمریکا» و «رفتن به سازمان ملل» تفاوت گذاشت. پزشکیان برای دیدار با دولت آمریکا عازم نیویورک نشده؛ او برای حضور در مجمع عمومی سازمان ملل می‌رود؛ جایی که نمایندگان ۱۹۳ کشور حضور دارند و سران کشور‌ها مواضع خود را مستقیماً مطرح می‌کنند. حذف ایران از چنین تریبونی، به معنای حذف صدای ایران نیست؛ بلکه واگذاری میدان روایت به دیگران است.

اتفاقاً در شرایطی که آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران دست به اقدام نظامی زده‌اند، این تریبون اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. رئیس‌جمهور شجاعانه از حقوق ایران دفاع کند و از همین جایگاه بگوید ایران چه مسیری را طی کرده، چه هزینه‌ای داده و چرا امروز در برابر فشار‌ها ایستاده است. باید جهان بشنود که ایران صرفاً یک طرف درگیری نیست؛ کشوری است که ادعا دارد هدف حمله قرار گرفته و در عین حال بر حقوق و مواضع خود ایستاده است.

چه کسی به میز مذاکره حمله کرد؟

اگر ایران مذاکره کرده، باید این را با صدای بلند گفت. باید پرسید چه کسی پای میز مذاکره بود و چه کسی به میز مذاکره حمله کرد؟ اگر مذاکراتی در جریان بوده و همزمان حملات نظامی رخ داده، سخنرانی رئیس‌جمهور می‌تواند این تناقض را در برابر افکار عمومی جهان قرار دهد. روایت ایران نباید پشت در‌های بسته بماند؛ باید در قلب سازمان ملل بیان شود.

منتقدان سفر باید پاسخ دهند که اگر رئیس‌جمهور ایران در چنین بزنگاهی سخن نگوید، چه کسی باید روایت ایران را بیان کند؟ آیا باید تریبون سازمان ملل را خالی گذاشت تا دیگران درباره ایران، جنگ، تحریم و رفتار آمریکا سخن بگویند؟ اتفاقاً حضور رئیس‌جمهور می‌تواند فرصتی باشد برای نشان دادن تصاویر قربانیان، توضیح ابعاد حملات و طرح صریح مطالبات ایران در برابر افکار عمومی و دولت‌های جهان.

فرصت دفاع از ایران در تریبون جهانی را از دست ندهیم

نیویورک می‌تواند میدان دیپلماسی عزتمندانه باشد، نه میدان عقب‌نشینی. حضور پزشکیان در سازمان ملل به معنای کوتاه آمدن از مواضع ایران نیست؛ اگر سخنرانی او با صراحت، منطق و استدلال همراه شود، می‌تواند پیام روشنی داشته باشد: ایران نه از گفت‌و‌گو هراس دارد و نه در برابر فشار تسلیم می‌شود. در چنین شرایطی، نرفتن شاید آسان‌تر باشد؛ اما رفتن و ایستادن پشت تریبون جهانی و دفاع از ایران، فرصتی است که نباید به‌سادگی از دست برود.