ابهام در مواضع منتقدان مذاکره به فضای سیاسی دامن زده است

ناصر ایمانی اظهار کرد:

تقابل دیدگاه‌ها در فضای سیاسی کشور، برخلاف تصور عمومی، به معنای مخالفت با اصل دیپلماسی نیست، بلکه بحث اصلی بر سر انتخاب بهترین استراتژی برای مدیریت شرایط بحرانی و استفاده از مذاکره به عنوان بخشی از عرصه جنگ است.

هیچ‌یک از گروه‌های مختلف سیاسی در کشور با اصل انجام مذاکره مخالفت ندارند.

متاسفانه فضای غیر سالم اجازه نمی‌دهد که ما حقایق را به درستی درک کنیم و خودِ جریان‌های سیاسی منتقد مذاکرات نیز گاهی با عدم شفافیت، به این عدم درک کمک می‌کنند.

یک دیدگاه در کشور وجود دارد که با اصل مذاکره مخالف نیست، اما معتقد است زمان مناسبی برای ورود به میز گفت‌وگو وجود ندارد. این گروه بر این باورند که در شرایط کنونی، دشمن درصدد ایجاد توقف موقت در عملیات‌های نظامی است تا در فرصتی مناسب، ضربات خود را دوباره وارد کند. از نظر این گروه، مذاکره در این مقطع می‌تواند به دشمن فرصتی برای بازسازی توان خود باشد، لذا زمان مذاکره اکنون نیست.

در مقابل، گروه دیگری اعتقاد دارند که در مقاطع حساس، از جمله زمانی که آتش‌بس برقرار شد،‌باید از فرصت موجود استفاده کرده و وارد مذاکرات می‌شدیم. این دیدگاه معتقد است که ما حتی در صورت تداوم تقابل، به نوعی «خرید زمان» نیاز داریم. اگرچه دشمن نیز ممکن است از این زمان برای خود بهره‌برداری کند، اما ما نیز باید از این فرصت برای رفع کاستی‌های خود استفاده کنیم.

باید این واقعیت را پذیرفت که مذاکره خود بخشی از جنگ است. ما با هدف کسب امتیاز و تثبیت مواضع وارد این مسیر می‌شویم. هدف این نیست که لزوما به یک صلح جامع و دایمی با غرب دست یابیم، بلکه پیش‌بینی ما این است که درگیری‌ها همچنان ادامه خواهد داشت، اما ما از طریق مذاکره، امتیازاتی را کسب می‌کنیم که در صورت بازگشت به درگیری‌های نظامی، دست‌کم جایگاه دفاعی و سیاسی ما تقویت شده باشد.

با استفاده از زمانی که از طریق مذاکرات و توافق‌های مقطعی به دست می‌آوریم، می‌توانیم در دو حوزه حیاتی اقتصاد و توان نظامی، کاستی‌های خود را برطرف کنیم تا در مواجهات آتی، با توان بیشتری ایستادگی کنیم.