دوگانه‌ی «سلطنت» و «جمهوری اسلامی» نه تصویری حقیقی از جامعه است و نه مشکلی را حل می‌کند

به گزارش اصلاحات نیوز؛ عبدالله مومنی فعال سیاسی اصلاح‌طلب، پیرامون دوگانه اخیر «سلطنت» و «جمهوری اسلامی» نوشت:

دوگانه یا سلطنت  یا جمهوری اسلامی با اقتضائات موجود خطی مزاحم و انحرافی بر پیگیری روندهای دموکراتیک است، در فهم پروبلماتیک ایران معاصر می توان گفت مساله ما دموکراسی است مساله ما عبور از اقتدارگرایی است مساله ما حکومت قانون است آنهم قانونی عادلانه و مبتنی بر حقوق بشر.
‎این مساله متاثر از شرایط جهانی و ضرورتهای ملی در ایران بروز یافت. مشروطه آغازی بود بر پی ریزی این خواست که با کودتای رضاخانی سقط شد و مسیر دموکراسی خواهی و حکومت قانون و مشروطیت قدرت جای خود را به شبه مدرنیزاسیونی اقتدارگرا و استبدادي شبه مدرن داد یعنی استبداد سلطنتی پوست اندازی تاریخی کرد و به شکلی پیچیده تر و نوتر عرض اندام کرد و پیگیری آن خواست تاریخی را به محاق برد، این تنش بین حکومت استبدادی و خواست دموکراسی تا کنون بوده و ادامه دار است.

هر بار با سربرآوردن جنبشی آزادی خواهانه و مردمی، استبداد به بهانه های مختلف دست به سرکوب های خونین زده نیروهای مترقی و معترضین را حبس و شکنجه و حصر کرده؛ از میرزا جهانگیرخان و میرزاده عشقی و تا حبس و حصر مصدق  و منتظری و میرحسین و رهنورد و کروبی.

‎در جنبش دموکراسی خواه استقلال طلب ملی شدن صنعت نفت در انقلاب جمهوری خواهانه ۵۷ و تبلور بخشی از آرمانهای آن در فصل سوم قانون اساسی و در جنبش مدنی اصلاحات و همچنین در جنبش دموکراسی خواهانه سبز و نیز در خواست مکرر اعتراضات یک دهه اخیر که  ناکارآمدی و فساد ناشی از استبداد و بی قانونی را نشانه گرفته است، همه و همه نشان از این درگیری و تنش بزرگ دارد که هنوز هم فیصله نیافته است.
‎هر بار با سربرآوردن جنبشی آزادی خواهانه و مردمی، استبداد به بهانه های مختلف دست به سرکوب های خونین زده نیروهای مترقی و معترضین را حبس و شکنجه و حصر کرده؛ از میرزا جهانگیرخان و میرزاده عشقی و تا حبس و حصر مصدق  و منتظری و میرحسین و رهنورد و کروبی، این سرکوب و تنش در سه حکومت سلطانی قاجاریه و پهلوی و نیز در نظام جمهوری اسلامی  ادامه داشته است.
‎اکنون جریانی رسانه ساز و وابسته مدعی مبارزه است.
‎اما باید روشن شود مبارزه برای چه چیزی؟
‎برای بازگشت سلطنت؟
‎برای رهایی از استبداد دینی و.... سایر مدعیاتی که ممکن است طرح بشود.

اما تجربه تاریخی می گوید اگر وجه سلبی عبور از انواع اقتدارگرایی باشد وجه ایجابی جمهوریت و دموکراسی است. بنابراین به طور کلی روند کلی حرکت روشنفکران و مبارزان ۱۲۰ ساله اخیر مبارزه برای تحصیل آزادی بیشتر بوده است.

دوگانه اخیر که با عنوان دوگانه سلطنت و جمهوری اسلامی طرح شده است حقیقتا دوگانه رسانه ساخته و تصنعی و کاریکاتوری و کمیکی است و حقیقتا صنعتی است برای خودش و این دوگانه نه تصویری حقیقی از سیاست و پویایی های اجتماعی است و نه در دل خود مسئله ای را حل می کند.

‎اما موانعی چون استبداد تاریخی، دخالت خارجی و فقدان جامعه‌ مدنی متشکل و قوام‌یافته که حامی و حافظ دستاوردهای دموکراتیک باشد هنوز جامعه ما را علی رغم روشن شدن مفاهیم و آشکار شدن مطالبات از دستیابی به دموکراسی محروم کرده است

‎دوگانه اخیر که با عنوان دوگانه سلطنت و جمهوری اسلامی طرح شده است حقیقتا دوگانه رسانه ساخته و تصنعی و کاریکاتوری و کمیکی است و حقیقتا صنعتی است برای خودش و این دوگانه نه تصویری حقیقی از سیاست و پویایی های اجتماعی است و نه در دل خود مسئله ای را حل می کند. ( هر چند به قطع یقین خود این دوگانه را باید اکنون در قالب یک معضل با آن مواجهه نمود).

دوگانه یا سلطنت  یا جمهوری اسلامی با اقتضائات موجود خطی مزاحم و انحرافی بر پیگیری روندهای دموکراتیک است،این دوگانه که به رغم اختلافات در برخی حوزه های اجتماعی  در کنه خود قرابت زیادی از منظر سیاسی با هم دارند، این دوگانه هر دو پاسخگوی نیازها و مطالبات دورانی ما نیستند بدین معنا سازواره هایی هستند غیر دورانی. در اینجا منظور از غیر دورانی یعنی ناهمساز با حقوق بشر و درک و دریافت مدرن از انسان و جامعه و چرخش قدرت سیاسی و دموکراسی.
‎سامانه پادشاهی بیش از ۵۰ سال( مقصود پهلوی ها وگرنه این سامانه وجه تاریخی دارد که اکنون محل بحثمون نیست) و سامانه ولایت ۴۳ سال هر دو در فرصت‌های تاریخی ۱۰۰ ساله اخیر در قدرت بوده اند و در این ۱۰۰ سال هر دو کارنامه ای سرشار از ناکارآمدی، و هدایت توسط  الیگارشی های فاسد رانتی - نظامی و با سرکوب گسترده بوده اند.
‎سلطنت چند بار در دوران ۱۳۰ ساله در معرض چالش قرار گرفت در مشروطه در ملی شدن صنعت نفت و در انقلاب ، که در انقلاب رفوزه تاریخی شد و مردم در آن را حذف و منقرض کردند و در عین حال گرچه در عینیت نظم سیاسی جمهوری اسلامی اکنون‌مستقر است ولی از لحاظ ذهنی در ذهنیت مردم دچار چالش بنیادین شده و با انواع بحرانها مواجه است که سرمایه اجتماعی آن  مضمحل و یا به تعبیری بسیار لاغر شده است.

‎اما اکنون سخن و مساله اصلی در این است که چگونه و با چه نیروهایی می توان از اقتدارگرایی به دموکراسی گذر کرد و نه اینکه از اقتدارگرایی به اقتدار گرایی دیگر گذر کنیم.

جامعه ایران بر غم جوسازی‌های رسانه ای در برابر نو سلطنت طلبان که تجویز خشونت تخریب جامعه مدنی و نمادهای سرمایه اجتماعی و  دفاع از تحریم و دخالت خارجی را تایید می کنند خواهد ایستاد و به آنها یادآور خواهند که فرصت سلطنت در ایران تکرار نخواهد شد و ایرانیان خواهان گذار از هرگونه اقتدارگرایی هستند.

‎موضوع گذار دموکراتیک اساسا پیرامون گذار از اقتداگراییست و نیروی حامل آن نیز نیروی دموکراسی خواه است 
‎به نظرم جامعه ایران بر غم جوسازی‌های رسانه ای در برابر نو سلطنت طلبان که تجویز خشونت تخریب جامعه مدنی و نمادهای سرمایه اجتماعی و  دفاع از تحریم و دخالت خارجی را تایید می کنند خواهد ایستاد و به آنها یادآور خواهند که فرصت سلطنت در ایران تکرار نخواهد شد و ایرانیان خواهان گذار از هرگونه اقتدارگرایی هستند.