بازگشت از انقراض؛ احیای ببر تاسمانی

اندرو پاسک با پوشیدن یک سوئیشرت کلاهدار، شلوار جین و کفش‌های کتانی، با یک دفترچه یادداشت و خودکار در دست در بعد از ظهر سرد روزی از روز‌های ماه اکتبر از طاق‌های سبک گوتیک تاریخی در دانشگاه ملبورن عبور می‌کند. در ظاهر شبیه یک دانشجو به نظر می‌رسد، اما در واقع این مرد ۴۸ ساله یک استاد در بخش علوم زیستی است که وعده داده تیمی از دانشمندان را رهبری کند تا کاری را انجام دهند که انسان پیش از این هرگز انجام نداده است: یک موجود منقرض شده را به زندگی بازگردانند.

به گزارش فرارو به نقل از الجزیره، مجموعه‌ای از وسایل مرتبط با فیلم جنگ ستارگان، جمجمه‌های مینیاتوری و مجسمه‌های دایناسور‌ها به دقت بر روی میزش چیده شده اند. با این وجود، آن چه روی میز از همه چیز مهم‌تر و مرکز پروژه جاه طلبانه او می‌باشد فک تیلاسین یا ببر تاسمانی است.

او با نشان دادن تصاویر ببر‌های تاسمانی می‌گوید: "این جانور یک کیسه دار فوق العاده شگفت انگیز بود که انسان‌ها به طرزی وحشیانه به قدری آن را شکار کردند که منقرض شد. ما مدیون چنین گونه‌های منقرض شده‌ای هستیم در نتیجه ارزش دارد تا پول و زمان را برای بازگرداندن آنان به اکوسیستم و جبران اشتباهاتی که در گذشته مرتکب شده ایم صرف و هزینه کنیم".

یک داستان تلخ

تیلاسین که بومی استرالیا و پاپوآ گینه نو بود بیش از ۲۰۰۰ سال پیش از سرزمین اصلی و همسایه شمالی آن ناپدید شد. در مورد این که چه اتفاقی برای حدود پنج هزار تیلاسین در زمانی رخ داد که در جزیره تاسمانی در جنوب استرالیا سکونت داشتند جای بحثی وجود ندارد. سرنوشت تیلاسین با ورود مستعمره نشنیان بریتانیایی در قرن نوزدهم رقم خورد. استعمارگران با ارتکاب آن چه که بسیاری معتقدند نسل کشی علیه مردم بومی بود اسلحه خود را به سوی حیوان شکارچی اصلی آن منطقه یعنی تیلاسین چرخاندند و آن گونه را هدف قرار دادند. "نیک مونی" زیست شناس حافظ محیط زیست و مسلما برجسته‌ترین متخصص تیلاسین در تاسمانی سرش را تکان می‌دهد و با لحنی جدی می‌گوید:"این یک داستان تلخ است".

بسیاری از بریتانیایی‌ها با ببر‌های هندی آشنا بودند و از آنجایی که تیلاسین دارای نوار‌هایی روی بدن اش بود آن را ببر نامیدند در حالی که در واقع گونه‌ای از گرگ‌ها بود. به گفته "مونی" نوعی هیستری شکارگری اروپایی در انقراض ببر‌های تاسمانی نقش داشت این که استعمارگران اروپایی هر موجودی که دندان یا چنگال بزرگی داشت را هدفی مناسب برای شکار قلمداد می‌کردند.

استعمارگران در مستعمره‌ها می‌گفتند کشته شدن سالانه گوسفندان شان در تاسمانی توسط تیلاسین‌ها صورت گرفته است. در نتیجه، ناقوس مرگ برای تیلاسین به صدا درآمد. جوایزی برای شکار ببر‌های تاسمانی در اوایل دهه ۱۸۳۰ میلادی معرفی شدند. اگر تیلاسین‌ها موفق به فرار می‌شدند شکارچیان تله‌هایی را برای آنان در نظر می‌گرفتند.

شکار تا حد انقراض

اعتقاد بر این است که آخرین تیلاسین وحشی در سال ۱۹۳۰ توسط "ویلفرد باتی" کشاورز اهل یورکشایر شکار شد. او آخرین تیلاسین باقی مانده را در حال پرسه زدن در نزدیکی انباری در مزرعه خود در موبانا یک منطقه کشاورزی حاصلخیز مشاهده کرد.

"بیوان اندرسون" نوه باتی هنوز در آن منطقه زندگی می‌کند. او عکس پدربزرگ اش را در آغوش می‌گیرد کشاورزی خندان که تفنگ خود را در دست گرفته و بین تیلاسین کشته شده و سگ اش قرار گرفته بود. اندرسون در حالی که با بدنامی پدربزرگش دست و پنجه نرم می‌کند می‌گوید: "من مطمئن نیستم آیا کار او چیزی است که باید به آن افتخار کرد یا مایه شرمساری است. با این وجود، حدس می‌زنم در آن روز‌ها وضعیت معیشتی او در معرض خطر بود. گمان می‌کنم در آن روز‌ها تیلاسین‌ها مرغ‌های او را می‌دزدیدند. در نتیجه، او مجبور بود از مرغ هایش محافظت کند. شاید اگر می‌دانست تیلاسینی که کشته آخرین تیلاسین باقی مانده است این کار را انجام نمی‌داد". او می‌گوید:"من به این موضوع ایمان دارم".
قربانی غفلت بی رحمانه

در زیرزمین انبار موزه هوبارت "کاترین مدلاک" متصدی ارشد در زمینه بررسی تیلاسین که اخیرا بازنشسته شده چراغ‌های فلورسنت را روشن می‌کند. قفسه‌های بسته بندی شده با جعبه‌های برچسب دار نمایان می‌شوند. او با احتیاط یکی را بر می‌دارد و جمجمه تیلاسین را بیرون می‌آورد. او می‌گوید: "این جمجمه در اینجا جالب است زیر سوراخی به دلیل شلیک گلوله در آن وجود دارد".

مقام‌های دولتی تاسمانی سرانجام در ژوئیه ۱۹۳۶ تیلاسین را یک گونه حفاظت شده اعلام کردند، اما دیگر خیلی دیر شده بود. آخرین تیلاسین زنده شناخته شده چند ماه بعد در باغ وحش متروکه بوماریس در مرکز هوبارت جان اش را از دست داد. متاسفانه آن حیوان قربانی غفلت بی رحمانه شد.

تنها فیلم متحرک موجود از تیلاسین مربوط به تیلاسین‌هایی است که در اسارت نگهداری شده بودند. این حیوان اکنون نمادی از انقراض‌های ناشی از اقدامات انسان است. روز ملی سالانه گونه‌های در معرض تهدید استرالیا در سالگرد مرگ آخرین گونه تیلاسین برگزار می‌شود. علیرغم آن که اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت در سال ۱۹۸۲ میلادی اعلام کرد که تیلاسین منقرض شده گروهی از علاقه‌مندان در تاسمانی و بسیار فراتر از سواحل آن بر این باورند که این موجود عجیب و غریب هنوز در بیابان پرسه می‌زند. هزاران گزارش درباره مشاهده تیلاسین وجود دارد.

روح ببر تاسمانی زنده است

تصویر ببر تاسمانی یا به اختصار ببر تاسی که به طور غیر قابل حذفی در هویت جزیره‌ای حک شده است بر روی پلاک خودرو‌ها کارت‌های گردشگری شهر دیده می‌شود. بر روی تابلوی ورودی آن ناحیه نوشته شده است: "به کشور ببر‌ها خوش آمدید".

در رستورانی محلی بر روی دو دیوار بریده‌های روزنامه‌های قدیمی در مورد ببر‌های تاسمانی وجود دارند. ببر تاسمانی مانند هیولای لخ نس در دریاچه اسکاتلند (موجودی عظیم الجثه و ماقبل تاریخی می‌باشد که گفته می‌شود در آب‌های عمیق دریاچه نس در اسکاتلند زندگی می‌کرد) نه تنها مردم عادی بلکه نویسندگان و تهیه کنندگان فیلم‌ها را نیز تحت تاثیر قرار داده است. در فیلم "شکارچی" ساخته سال ۲۰۱۱ میلادی با بازی "ویلم دفو" او در نقش یک مزدور بود که به تاسمانی فرستاده شد تا تمام تیلاسین‌های بازمانده را شکار کند. سس ثروتمندان برای یافتن تیلاسین جایزه تعیین کردند. در سال ۱۹۸۳ میلادی "تد ترنر" یکی از بزرگترین سرمایه داران عرصه رسانه جایزه‌ای ۱۰۰ هزار دلاری برای یافتن تیلاسین تعیین کرد. در سال ۲۰۰۵ میلادی "کری پکر" قمارباز میلیاردر استرالیا جایزه‌ای یک میلیون دلاری را تعیین کرد.
دانشمندان مسحور شده

در آغاز قرن بیست و یکم "مایک آرچر" دیرینه شناس استرالیایی زمانی که اعلام کرد DNA را از یک نمونه حفظ شده تیلاسین استخراج کرده (که یک شاهکار به ظاهر خارق العاده برای آن زمان محسوب می‌شد) و می‌تواند تنها ظرف ده سال یک ببر تاسی تولید کند در سراسر جهان خبرساز شد.