آنهایی که می‌گویند نباید کوتاه بیاییم، منطق بسیار جدی پشت حرفشان است

کیومرث اشتریان، به روزنامه فرهیختگان گفت:

گاهی در سیاست خارجی شما صبوری می‌کنید و منتظر فرصت می‌مانید؛ اما اینکه یک گروه بگوید «ما فقط اهل جنگیم و حتی اگر آنها هم صلح بخواهند ما به جنگ ادامه می‌دهیم»، رویکردی است که من آن را قبول ندارم و بعید هم می‌دانم در داخل حاکمیت طرف‌دار چندانی داشته باشد. شاید در مجادلات سیاسی عده‌ای چنین حرف‌هایی بزنند، اما جمهوری اسلامی طی این ۴۷ سال نشان داده است که در نهایت، کار خود را با نوعی «پراگماتیسم» (عمل‌گرایی) جلو می‌برد. کمااینکه در نحوه پایان جنگ ایران و عراق یا حتی در پذیرش کلیات تفاهم‌نامه اسلام‌آباد نیز ما شاهد اعمال همین پراگماتیسم نهایی از سوی حاکمیت بودیم.

البته در اینجا باید میان نقش‌ها تفکیک قائل شد؛ در صحنه عمومی، یک فرمانده نظامی وظیفه دارد حماسه‌سرایی کند، محکم بایستد و اصلاً نباید راجع به صلح و سازش صحبت کند. این طبیعت کار نظامی است؛ اما مقامات سیاسی اگر برای مذاکره یا طراحی دیپلماتیک حرفی دارند، باید آن را پشت پرده و در اتاق‌های فکر بگویند، نه اینکه با اظهارنظر‌های نسنجیده، دل مردم را خالی کنند. ما اکنون در وضعیت بسیار حادی قرار داریم و با طرفی مواجهیم که به هیچ قاعده و قانون بین‌المللی پایبند نیست و کمترین اهمیتی برای حاکمیت ملی کشور‌ها قائل نمی‌شود. پارادایم عوض شده است و شما نمی‌توانید با چنین طرف طغیانگری به شکل عادی و با رویه‌های معمول دیپلماتیک برخورد کنید.