کسانی را که شعار جنگ می‌دهند و به مذاکره کنندگان بی حرمتی می‌کنند، در دوران جنگ ۸ ساله از جبهه فرار می‌کردند

روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: معلوم است که عادت شدن یک پدیده، فوق العادگی آن را تراش می‌دهد. با تاسف مضاعف باید گفت بیش از دشمن یا حداقل درکنار او کسانی دارند به عادی انگاری ماجرا دامن می‌زنند.

در همین روزها، با بیشرمانه‌ترین رفتار، حرمت مردان کوشنده برای مذاکرات پیگیرنده از جنگ، را شکستند. در کشوری که بی‌حرمتی عادی شود و عقلانیت ستیزی به رویه‌ای معمول بدل گردد، دشمن هم به خود اجازه می‌دهد جنگ را عادی کند. شلیک موشک و بمب با اوست، اما سهم دیکر در این پدیده شوم عادی سازی را کسانی به دوش می‌کشند که در ظاهر ۱۸۰ درجه اختلاف دارند با دشمن، اما در باطن رفتارشان صفحه دوم نوشته‌های دشمن می‌شود.

نه این که خود اهل جنگ باشند نه، بزرگتر‌ها و مرشد‌های آنان در زمان دفاع مقدس ۸ ساله از دورترین شهر‌هایی که گاه هدف صدامیان قرار می‌گرفت هم دورتر می‌رفتند. بعد ازجنگ بود که مدعی میدان و طلبکار مردان میدان شدند. حالا هم در تهران و از پشت بلندگو، از جنگ می‌گویند.

کاش همین جا آنان را سرِ حرفشان بگیرند و برای مدتی- هرچند کوتاه- آنان را در مناطق عملیاتی مستقر کنند. نمی‌خواهد بجنگند که اهل آن نیستند. فقط باشند تا بفهمند جنگ واقعی چیست و مردم نجیب آسیب دیده از جنگ چه می‌کشند.

البته نباید آنان را میان رزمندگان برد که خودباختن شان به هنگام شنیدن صدای اولین انفحار، باعث تضعیف روحیه جنگ آوران شود. فقط در منطقه باشند تا گرمای هوا را به نیابت از گرمای جنگ تحمل کنند تا خودشان بفهمند چند مرده حلاجند. مردم که خوب می‌شناسندشان که فقط لب و دهان هستند نه چیز دیگر.