هدف حملات فقط زیرساخت نظامی نبود؛ هویت تمدنی ایران بود

محمدجواد حق‌شناس درخصوص تبعات و آثار دو جنگ تحمیلی بر کشورمان طی کمتر از یک سال گفت: این دو جنگ فقط نظامی نبودند بلکه جنگ علیه فرهنگ و تمدن ایران هم بوده است. حمله به مدارس، دانشگاه‌ها و مراکز علمی نشانه هدف‌گیری نهاد دانش می‌داند. ترور دانشمندان ایرانی بخشی از یک الگوی طولانی‌مدت برای تضعیف علم در ایران بود و حمله به مدرسه میناب نماد جنایت جنگی و یکی از مهم‌ترین وقایع جنگ اخیر است.

وضعیت امروز ایران را «حساس‌ترین مقطع ۱۰۰ سال اخیر» می‌دانم. شرایط کنونی به نوعی قابل مقایسه با اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ است.

ایران امروز درگیر یک «تحول تاریخی و سیاسی عمیق» شده است. جنگ‌های اخیر از سخت‌ترین و پیچیده‌ترین بحران‌های تاریخ جمهوری اسلامی است.

حملات اخیر با هدف ضربه همزمان به «حاکمیت، امنیت و ساختار سیاسی» انجام شده است. جنگ اخیر از نظر شدت و پیامد، حتی از برخی بحران‌های دهه ۶۰ سخت‌تر بوده است.

جنگ فقط نظامی نبوده، بلکه «جنگ علیه فرهنگ و تمدن ایران» هم بوده است. حمله به مدارس، دانشگاه‌ها و مراکز علمی نشانه هدف‌گیری نهاد دانش می‌داند.

ترور دانشمندان ایرانی بخشی از یک الگوی طولانی‌مدت برای تضعیف علم در ایران بود. چنانکه حمله به مدرسه میناب نماد جنایت جنگی و یکی از مهم‌ترین وقایع جنگ اخیر است.

افکار عمومی جهان نیز این حمله را به عنوان یکی از سه رخداد اصلی جنگ دیده‌اند. در این میان حمله به آثار تاریخی و میراث فرهنگی تهاجم به تمدن ایرانی تلقی می‌شود

هدف حملات فقط زیرساخت نظامی نبوده است، بلکه هویت تمدنی ایران بوده است. جنگ عامل تقویت نوعی هویت ایرانی و ناسیونالیسم مدنی شده است

چرا که مردم علی‌رغم اعتراض به حکومت، هنگام تهدید خارجی از کشور دفاع می‌کنند.

ایرانیان بین «نقد داخلی» و «دفاع از وطن» تفکیک قائل می‌شوند. بازگشت ایرانیان به کشور در دوران بحران نشانه «وابستگی عمیق به وطن است.

پیشنهاد من این است که کشور وارد مرحله جدیدی از حکمرانی شده است. این مرحله را «جمهوری سوم» می‌نامم با گفتمانی متفاوت از گذشته. محور جمهوری جدید باید منافع ملی و گفتمان ایران باشد. در این گفتمان، دانش، دانشگاه و آموزش محور اصلی قدرت هستند.

نماد‌های ملی مثل پرچم، نوروز، یلدا و مهرگان باید تقویت شوند. هویت ایرانی ترکیبی از اسلام، فرهنگ باستانی و سنت‌های ملی است.

رسانه ملی اکثریت جامعه ر ابازنمایی نمی‌کند. شکاف بین رسانه رسمی و جامعه باید کاهش پیدا کند.

سیاست‌های محدودکننده اجتماعی (مثل قطع اینترنت) می‌تواند آسیب‌زا باشد. چرا که مردم فشار را تحمل می‌کنند، اما تبعیض را نمی‌پذیرند.