زمان بازنگری در پارادایم‌های معیوب فرار رسیده است

صباح زنگنه گفت: منطقه‌ای که اکنون درگیر جنگ است، تجربه‌های زیادی را از سر گذرانده است. زمانی که در عراق اتفاقاتی افتاد و برخی کشور‌ها از عراق و صدام حمایت کردند به چه نتایجی رسیدند؟ بعدتر که نسبت به سوریه بی مهری کردند و بلا‌هایی که بر سر مردم سوریه آمد را دیدند و دم نزدند چطور؟ مگر نه این که آن زمان هم کشور‌های منطقه بر سر تصاحب سوریه یا تسلط بر سوریه با یکدیگر سر رقابت داشتند؟ در نهایت هم دیدیم که سوریه چه مصائبی را متحمل شد و چگونه جامعه سوریه، آسیب دید. همچنین دیدیم با دخالت‌های منفی در امور لبنان که تشدیدگر تنش در لبنان بود به چه جنگ‌هایی در منطقه دامن زدند. دقیقا در لبنان نیز همه این موارد منتهی به نابودی بسیاری از زیرساخت‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی شد.

وی افزود: حتی در سودان نیز، شرایط به سمتی رفت و کشور‌های منطقه به شکلی رفتار کردند که سودان عملا به سودان شمالی و جنوبی تقسیم شد و مردم در هر ۲ قسمت فشار‌ها و آسیب‌های زیادی را متحمل شدند. ماجرای «سومالی لند» با همراهی اسرائیل و «سومالی: سرزمین مادری» نیز از دیگر مصادیق سال‌های اخیر است که در همگی، کشور‌های منطقه نقش درستی ایفا نکرده‌اند و حتی به معضلات دامن زده‌اند. در مسئله لیبی نیز، برخی کشور‌های منطقه با دخالت‌های بی مورد و نادرست، گروه‌هایی را حمایت و گروه‌هایی را سرکوب کردند. اگرچه شاید نتوان گفت کشور‌های منطقه در این موارد به عنوان عامل اصلی مشکلات عمل کرده‌اند، اما می‌توان گفت به عنوان عامل دست دوم و زیر چتر قدرت خارجی، وارد عمل شده‌اند و چه بلا‌هایی که بر سر لیبی، سودان، سومالی، یمن، سوریه، لبنان و عراق آورده‌اند.

این دیپلمات با تجربه در ادامه گفت: این روز‌ها می‌توان با نگاهی به تجارب سال‌های گذشته، اینطور نتیجه گرفت که یک نسخه اسرائیلی/عربی/آمریکایی در همه ادوار گذشته در جریان بود. این نسخه ها، اتفاقا تجربیات گران قیمتی برای کل کشور‌های منطقه، بر جای گذاشت. جا دارد که سران همه این کشور‌ها نگاه جدی‌تر و عمیق تری به مسائل داشته باشند و ببینند این همه تلاش‌هایی که به کار برده‌اند، هزینه‌های مالی و سیاسی که کرده‌اند، منطقه را به کدام سمت برده و از این تجربه ها، استفاده کنند. اساسا نیاز است، که همه کشورها، به تغییر پارادایم بیندیشند، چرا که پارادایم‌هایی که تا کنون به کار برده‌اند، به شکست منتهی شده است و هزینه‌های زیادی برای همه ملت‌ها و مردم ایجاد کرده است.

وی افزود: تمام تجارب پیشین به اضافه آن چه امروز در اثنای جنگ رخ می‌دهد، برای تغییر پارادایم بسیار عبرت آموز است. از همه کشور‌های منطقه انتظار می‌رود به جای این که انتظار داشته باشند دیگران پارادایم تغییر دهند، خود، یکبار برای همیشه این پارادایم را بسنجند و متوجه شوند چقدر در تامین منافع ملی خود و ایجاد امنیت منطقه‌ای موفق بوده‌اند و چقدر مصیبت را روانه کشور‌های خود و کشور‌های منطقه کرده‌اند. اکنون، زمان مناسبی برای تغییر پارادایم است. درواقع اکنون زمان بازنگری روی پارادایم‌های گذشته است.

اولین سفیر ایران در سازمان همکاری اسلامی در خصوص جدیدترین تهدید‌های ترامپ و پاسخ‌های احتمالی ایران درخصوص زیرساخت‌های انرژی منطقه گفت: هنوز فرصت برای جبران آن چه تا کنون رخ داده وجود دارد. چرا که آب شیرین کن‌ها هنوز فعال است. هنوز مردم منطقه می‌توانند آب شیرین بنوشند. همه می‌دانند که آب شیرین حاصل تاسیسات آب شیرین کنی است که در خلیج فارس و دریای سرخ وجود دارد و این آب شیرین کن‌ها حیاتی هستند. همه کشور‌های منطقه و ملت‌های حاشیه خلیج فارس باید یکبار دیگر به الزامات حیاتی و اساسی خود بیندیشند. ما راضی نیستیم که ملت‌های منطقه زندگی سختی داشته باشند یا آسیب ببینند و جالب است آن شخصی که ایران را تهدید به حمله به تاسیسات برق می‌کند اصلا در این منطقه سکونت ندارد. بلکه از هزاران کیلومتر دورتر، در حال آسیب زدن به منطقه است.

وی افزود: «بنابراین، اگر آسیبی در این منطقه رخ دهد به ترامپ و کشور او، آسیب مستقیمی نخواهد رسید. اما همه بلا‌ها و آسیب‌ها بر دوش مردم منطقه خواهد بود و بعد از بروز آسیب ها، مشکلات و سختی ها، همان کسی که آتش افروزی کرده و به تنش‌ها دامن زده، مشغول تجارت و کاسبی از طریق فروش مجدد تجهیزات و تاسیسات به کشور‌های منطقه می‌شوند. در واقع دولت‌ها و مردم منطقه تبدیل به موش‌های آزمایشگاهی شده‌اند که منافع شخصی را تامین کنند که فرسنگ‌ها دور از آنان زندگی می‌کند. حتی دود ناشی آتش سوزی مخازن سوخت ایران یا فجیره و ... مستقیما به چشم ترامپ نمی‌رود، اما به چشم ساکنان منطقه می‌رود. مردم منطقه مدام آسیب میبینند و لازم است پیش از فروریختن امکانات و تاسیسات حیاتی منطقه، بازنگری انجام شود و پارادایم‌ها تغییر کند.

وی گفت: حقیقت این است که از آمریکا هیچ خیر و منفعتی به ساکنان منطقه نرسیده و هر بار هم تنش و درگیری رخ داده، آمریکا مشغول فروش اسلحه شده است و با چپاول پول ملت‌ها سود کرد. حتی پایگاه‌های آمریکا در کشور‌های منطقه به جای ایجاد امنیت، عملا اهالی منطقه را دچار مشکلاتی جدی کرد و در نهایت به سرزمین بزرگ آمریکا کوچکترین آسیبی نرسید. آمریکا سگ هاری در منطقه به نام اسرائیل دارد و از این سگ هار حمایت می‌کند. اسرائیل مدام در حال هزینه تراشی برای خود آمریکا هم هست. همه این‌ها ناشی از پارادایم معیوب موجود در منطقه است. کشور‌های منطقه باید سرنوشت خود را از بلندپروازی‌های نتانیاهو و ترامپ مجزا کنند.