کامبیز نوروزی

یک حقوقدان گفت: اعتراضات اخیر که با سوءاستفاده جریان‌هایی خاص به مرگ انسان‌های بی‌گناه و اتلاف اموال مردم نیز آلوده شد، نتیجه اجرانشدن حقوق اساسی ملت است. اگر به اصول پایه و ازجمله قانون اساسی عمل می‌شد، جایی برای این قبیل سوءاستفاده‌ها باز نمی‌شد.

یک حقوقدان گفت: همچنان گفت‌و‌گو شاه کلید حل مسائل کشور است. اتفاقا الآن که اعتراضات پر دامنه‌ای در کشور رخ داده و به هر ترتیب تعداد قابل ملاحظه‌ای هم جانشان را از دست داده‌اند، گفت‌و‌گو خیلی ضروری‌تر و حیاتی‌تر است. باید از اعتراض‌ها حراست شود و یا به معترضان امنیت داده شود تا حرفشان را بزنند.

یک حقوقدان می‌گوید: وظیفه مرجع قضایی آن است که از حقوق ملت پاسداری کند مرجع قضایی باید با حفظ آرامش کار خود را انجام دهد. فرض کنید کسی که سطل زباله آتش می‌زند این فرد با نظام کاری ندارد این فرد فردی است که خشمگین است و عصبانی است و احساس نابرابری و ظلمی کرده است و هیچ جا حرف او را نشنیده است. او را نباید مانند یک تروریست و یا یک مامور موساد دید.

یک حقوقدان نوشت: نظام سیاسی احیای نظم حقوقی کشور و ازبین‌بردن کانون‌های قدرت غیرقانونی را در برنامه‌های فوری خود بگذارد و بپذیرد که باید راه‌های تازه‌ای را بپیماید؛ وگرنه بحران‌های مزمن حیات کشور را سخت در خطر خواهند انداخت. آیا سران قوا در جلسات خود می‌توانند بانی این ابتکار باشند؟

یک حقوقدان نوشت: طبیعتاً اگر آقای پزشکیان نقطه‌نظرهای کارشناسانه جامعه مدنی را برتر و قوی‌تر نمی‌دید، اقدام به استرداد لایحه فضای مجازی نمی‌کرد.نکته بعدی «صداقت پزشکیان» است. او می‌توانست شخصاً یا از طریق همکاران خود در نهاد ریاست جمهوری، بر اقدامات خود با مجموعه‌ای از توضیحات نا وارد اصرار کند؛ اما چنین روشی اقتضای صداقت نیست. انسان صادق دست به توجیهات نمی‌زند و آنچه را که درست یا نادرست می‌داند، به صراحت بیان می‌کند.

یک حقوقدان گفت: جریان تندرو فقط هیاهو در مقام انکار راه می‌اندازند و هیچ برنامه‌ای برای مسائل اجتماعی، اقتصادی و سیاست خارجی ندارند. در واقع فقط به‌نوعی در موقعیت تخریب وضعیت موجود عمل می‌کنند. این پرسش خیلی بزرگی است. مثلاً می‌بینیم که برای تأمین مالی ترور تبلیغ می‌کنند؛ تا یکی برود ترامپ را بکشد. بعدش چه می‌شود؟ هیچ حرف اثباتی ندارند.

یک حقوقدان می گوید: بسیاری از شخصیت‌های شناخته‌شده و معتبر که اسامی‌شان فهرستی طولانی را شکل می‌دهد در مورد جنگ موضع گرفتند. با این حال شما ندیدید که تلویزیون یک خبر در این مورد کار کند. ایران همان‌گونه که متعلق به افرادی با ذهنیتی نزدیک به ذهنیت مدیران صداوسیماست، متعلق به دیگران هم هست. تلویزیون به چه حقی این اجازه را به خود می‌دهد که ملت ایران را این‌طور سانسور کند؟ به عبارت دیگر، تلویزیون مردم را در ناآگاهی نگه می‌دارد.

یک حقوقدان می گوید: قانون حجاب مردم را خبرچین می‌کند، خبرچینی گناه است، قانون طوری نوشته شده که به نظر می‌رسد فقط یک بحث سیاسی محض است.