روحانیون

مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: آنچه بعد از گذشت حدود نیم قرن از پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام جمهوری اسلامی درباره روحانیت به عنوان یک جمع‌بندی می‌توان گفت اینست که روحانیت از اصلی‌ترین جایگاه خود یعنی پناهگاه مردم بودن فاصله گرفته است.

مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: آنچه بعد از گذشت حدود نیم قرن از پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام جمهوری اسلامی درباره روحانیت به عنوان یک جمع‌بندی می‌توان گفت اینست که روحانیت از اصلی‌ترین جایگاه خود یعنی پناهگاه مردم بودن فاصله گرفته است.

سردبیر روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: آنچه بعد از گذشت حدود نیم قرن از پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام جمهوری اسلامی درباره روحانیت به عنوان یک جمع‌بندی می‌توان گفت اینست که روحانیت از اصلی‌ترین جایگاه خود یعنی پناهگاه مردم بودن فاصله گرفته است.

مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: آنچه بعد از گذشت حدود نیم قرن از پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام جمهوری اسلامی درباره روحانیت به عنوان یک جمع‌بندی می‌توان گفت اینست که روحانیت از اصلی‌ترین جایگاه خود یعنی پناهگاه مردم بودن فاصله گرفته است.

یک فعال سیاسی نوشت: خوشمزه‌ترین بخش آنجاست که یکی از آقایان مدعی می‌شود که خداوند خودش چنین نظامی را اداره می‌کند. اگر کسی از این ادعای عجیب به خدا پناه ببرد بیراه نرفته است. تا حالا می‌گفتید ما از طرف خدا هستیم حالا که وضع نامطلوب است کل مسوولیت را بر دوش خدا می‌اندازید. این یکی دیگه نوبر نوبر است.

یک فعال سیاسی نوشت: یکی از کسانی که به‌طور معمول هر هفته یک یا دو بار سخنرانی می‌کند، آقای علم‌الهدی امام جمعه مشهد است که اخیرا گفتند: «جنگ نرم خطرناک‌ترین جبهه دشمن است و در این عرصه هدف او دین‌زدایی و خارج کردن دین از زندگی مردم است. بی‌دینی مردم ناشی از تبلیغات ضد دینی نیست، بلکه ناشی از عملکرد نادرست همین متولیان و مبلغان دینی است.

نوه امام راحل (ره) با انتقاد از برخی افراد که می‌گویند روحانیون و دین‌داران نباید وارد عرصه سیاست شوند، گفت: اگر دین‌داری مشکلات مردم را ببیند اما برای آن‌ها به میدان نیاید دین‌داری نیست. کار کردن برای خدا، زهد ورزیدن و به میانه میدان آمدن نشانه عارف واقعی است.

یک روزنامه اصولگرا با استناد به سفر مردم به مشهد و حضور در راهپیمایی روز قدس نوشت که مردم به «آخوندها» بدبین نشده‌اند.

چه بر سر ایمان جمعی ما آمده است؟ چرا مساجد که روزگاری محور انسجام محله‌ها بودند، امروز خلوت و خاموش‌اند؟