علی اصغر زرگر

یک کارشناس مسائل منطقه با اشاره به تکرار تهدیدهای نظامی آمریکا علیه ایران، گفت: این تهدیدها بیش از آنکه نشان‌دهنده تصمیم قطعی واشنگتن برای آغاز جنگ باشد، بازتاب بن‌بست راهبردی آمریکا در قبال ایران است؛ بن‌بستی که نه با فشار نظامی به نتیجه رسیده و نه مسیر دیپلماسی را فعال کرده است.

یک کارشناس مسائل بین الملل گفت: هدف از حملاتی که طی ۹ روز اخیر انجام شده، به عقیده بنده نه تنگه هرمز است و نه مسائل هسته‌ای؛ بلکه هدف، تضعیف حداکثری ایران است، مشابه نظریه نتانیاهو که معتقد بود باید کار یکسره شود.

یک استاد علوم سیاسی گفت: جنگ ممکن است رخ دهد، اما نه لزوماً به شکلی که قابل پیش‌بینی باشد. آنچه می‌توان با اطمینان بیشتری گفت این است که تداوم وضعیت فعلی، خود به‌اندازه جنگ خطرناک است؛ زیرا در این وضعیت، هر لحظه امکان لغزش به سمت درگیری وجود دارد، بدون آنکه طرفین لزوماً برای آن تصمیم قطعی گرفته باشند.

یک استاد علوم سیاسی می گوید: باید پذیرفت که تحقق یک توافق صفر و صدی، نه ممکن است و نه حتی مطلوب. تجربه‌های پیشین نیز نشان داده توافق‌هایی که بر پایه حداکثرخواهی شکل می‌گیرند، معمولاً دوام چندانی ندارند. در مقابل، توافق‌های مرحله‌ای و منعطف که امکان بازنگری و تطبیق با شرایط جدید را دارند، از شانس بیشتری برای بقا برخوردارند.

یک استاد دانشگاه می‌گوید: محاصره تنگه هرمز در کوتاه‌مدت اثری بر ایران ندارد، برگ‌های برنده ایران باید از مسیر دیپلماسی تثبیت شود.آمریکا و اسرائیل یک ایران ضعیف می‌خواهند.

یک استاد علوم سیاسی می گوید: تنگه هرمز را می‌توان یکی از مؤثرترین اهرم‌های بازدارنده ایران دانست؛ اهرمی که استفاده هوشمندانه یا حتی صرفِ حفظ آن، می‌تواند موازنه را به شکل قابل‌توجهی تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، اهمیت این «کارت بازی» دقیقاً به همان اندازه که می‌تواند بازدارنده باشد، نیازمند مدیریت دقیق نیز هست.