آقای نماینده! مسجد و حسینیه ملک شخصی شما نیست؛ قانون را با تهدید اجتماعی عوض نکنید

تابناک نوشت: اینکه منان رئیسی نماینده مجلس در واکنش به یک پرونده قضایی بگوید مردم فلان مسئول را دیگر در مسجد و حسینیه راه نخواهند داد و با او محترمانه سخن نخواهند گفت، واقعاً چه معنایی دارد؟ مسجد و حسینیه قرار است محل عبادت، وحدت و گفت‌و‌گو باشد یا به ابزار تسویه‌حساب سیاسی تبدیل شود؟ اگر نماینده‌ای به عملکرد یک مقام یا حتی تصمیم یک قوه اعتراض دارد، قانون برای او ابزار‌های مشخصی قرار داده است؛ اما تهدید به طرد اجتماعی، نه ابزار نظارت است و نه در شأن جایگاه نمایندگی مردم.

آقای نماینده! چه کسی از قانون دفاع کند؟!

نکته عجیب‌تر اینکه این سخنان در ماجرایی مطرح شده که اصل آن باید در چارچوب قانون و دستگاه قضایی بررسی شود. اگر درباره پرونده رسایی یا هر فرد دیگری سوال یا ابهامی مطرح است، مسیرش مشخص آن پیگیری حقوقی و استفاده از ظرفیت‌های قانونی است. اینکه یک نماینده پیشاپیش درباره مجازات افراد سخن بگوید و همزمان دستگاه قضایی را متهم  کند، باید پرسید چه کسی قرار است از قانون دفاع کند؟

اختلاف سیاسی نباید منجر به دوگانه مردم علیه مسئولان شود

از سوی دیگر، نمی‌توان از کنار این واقعیت گذشت که رهبر انقلاب بار‌ها بر حفظ انسجام میان مسئولان و اعتماد به قوای کشور تأکید کرده‌اند. حال چگونه می‌توان از یک سو از ضرورت تبعیت از رهنمود‌های رهبری سخن گفت و از سوی دیگر با ادبیاتی تند، یکی از ارکان نظام را در معرض فشار اجتماعی و بی‌احترامی قرار داد؟ اختلاف سیاسی هر اندازه جدی باشد، مجوز ساختن دوگانه «مردم علیه مسئولان» نیست. این ادبیات اگر عادی شود، فردا هر گروهی می‌تواند برای مسئولی حکم طرد از مسجد و حسینیه صادر کند.

مسجد را به محل تهدید مسئولان تبدیل نکنید!

آقای نماینده! مجلس جای قانون‌گذاری و نظارت است، نه صدور حکم اجتماعی برای مسئولان. اگر اقدامی غیرقانونی انجام شده، قانون باید درباره آن تصمیم بگیرد؛ اگر حکمی محل اعتراض است، مسیر اعتراض قانونی باز است و اگر عملکرد مسئولی قابل نقد است، نماینده باید با سند و استدلال آن را نقد کند. اما تبدیل مسجد و حسینیه به میدان فشار سیاسی و تهدید مسئولان، نه مشکلی از کشور حل می‌کند و نه به جایگاه مجلس اعتبار می‌دهد؛ اتفاقاً این ادبیات است که بیش از همه نیازمند پاسخ و توضیح است.