قدرت ملی زمانی پایدار می‌شود که مردم احساس کنند ثمره آن در بهبود زندگی روزمره آنان دیده می‌شود

حسین مرعشی طی یادداشتی در روزنامه سازندگی نوشت:

سخنرانی دکتر مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل در یکی از حساس‌ترین مقاطع کشور و منطقه، فرصتی مهم برای بیان روشن مواضع ایران و ترسیم تصویری متوازن از جایگاه کشور در شرایط امروز بود.

این حضور و این سخنرانی را باید از منظر منافع ملی و آینده ایران ارزیابی کرد؛ آینده‌ای که بیش از هر چیز به امنیت، توسعه و کاهش هزینه‌های ناشی از تنش‌های خارجی نیاز دارد.

رئیس‌جمهور به‌درستی بر یک اصل روشن تأکید کرد؛ ایران جنگ‌طلب نیست، اما در برابر تعرض به استقلال و تمامیت ارضی خود نیز سکوت نخواهد کرد. قدرت دفاعی برای ملت ایران وسیله جنگ نیست بلکه پشتوانه‌ای برای حفظ امنیت و جلوگیری از تحمیل جنگ است.

این تأکید، در کنار تصریح بر صلح‌طلبی تاریخی ایرانیان، می‌تواند تصویری متوازن از ایران ارائه کند؛ کشوری که هم بر حفظ عزت و حقوق ملی خود اصرار دارد و هم نمی‌خواهد، آینده‌اش در چرخه‌ای بی‌پایان از جنگ و تنش گرفتار شود. در عین حال نباید قدرت را فقط در توان نظامی دید.

اقتصاد قوی، جامعه امیدوار، تقویت سرمایه اجتماعی و دیپلماسی فعال نیز بخشی از قدرت ملی هستند. ایران برای عبور از شرایط امروز به همه اینها در کنار یکدیگر نیاز دارد.

قدرت ملی زمانی پایدار می‌شود که مردم احساس کنند ثمره آن در امنیت، توسعه، عدالت و بهبود زندگی روزمره آنان دیده می‌شود. از همین منظر، حفظ سرمایه اجتماعی و ایجاد امید به آینده، بخشی از الزامات اقتدار کشور است.

به حکم عقل؛ باید از دوگانه‌های «مقاومت یا مذاکره» و «اقتدار یا تعامل» عبور کرد. کشور هم به قدرت دفاعی نیاز دارد و هم به دیپلماسی. مذاکره اگر در چارچوب منافع ملی و با حفظ حقوق ایران انجام شود، نه نشانه ضعف که یکی از ابزار‌های تأمین امنیت و کاهش هزینه‌های کشور است. مهم آن است که دیپلماسی بتواند از ظرفیت قدرت ملی برای باز کردن مسیر‌های تازه استفاده کند و در عین حفظ حقوق ایران، راهی برای کاهش فشار بر مردم و دور کردن سایه جنگ پیدا کند.

در موضوع هسته‌ای نیز تأکید رئیس‌جمهور بر «نه به سلاح هسته‌ای و نه به محرومیت از دانش هسته‌ای» می‌تواند مبنای یک راه‌حل سیاسی و توافقی متوازن باشد؛ توافقی که هم حقوق ایران را به‌رسمیت بشناسد و هم نگرانی‌های موجود را از مسیر گفت‌و‌گو و نظارت حل کند.

در منطقه نیز امنیت یک کشور نمی‌تواند بر ناامنی کشور دیگر بنا شود. جمله رئیس‌جمهور که «یا با هم امنیت می‌سازیم یا با هم در ناامنی زندگی می‌کنیم» می‌تواند مبنای نگاه تازه‌ای به روابط منطقه‌ای باشد.

ایران باید از ظرفیت خود برای گفت‌و‌گو با همسایگان و شکل دادن به ترتیباتی برای امنیت پایدار منطقه استفاده کند. این نگاه در عین حال می‌تواند، زمینه‌ای برای تقویت جایگاه ایران به‌عنوان بازیگری باشد که امنیت را نه از مسیر حذف دیگران بلکه از طریق گفت‌و‌گو و ترتیبات مشترک منطقه‌ای دنبال می‌کند.

امروز بیش از هر چیز باید به فکر فردای ایران باشیم. مردم در روز‌های سخت از کشور دفاع کردند و اکنون انتظار دارند این ایستادگی به امنیت، ثبات اقتصادی و زندگی بهتر منجر شود. 

کاهش تنش خارجی، فعال کردن دیپلماسی، اصلاحات اقتصادی و تقویت اعتماد میان مردم و حاکمیت، مسیر‌هایی است که باید همزمان دنبال شود.

ما در حزب کارگزاران سازندگی ایران از مواضع رئیس‌جمهور در سازمان ملل تقدیر و حمایت می‌کنیم و بر این باور هستیم که مسیر سربلندی ایران نه از جنگ می‌گذرد و نه از انفعال؛ بلکه بی تردید از اقتدار همراه با عقلانیت، دیپلماسی همراه با منافع ملی و توسعه همراه با امنیت می‌گذرد.