ایران در هر دو بعد نظامی و سیاسی جنگ پیروز شده‌ است

رسول منتجب نیا گفت: کسانی که به دنبال دامن زدن به اختلافات هستند، تحت هر نیتی اعم از مواضع سیاسی، عقیدتی حتی مذهبی یا قومیتی و نژادی، بدانند که آب به آسیاب دشمن می‌ریزند و وحدت ملی را خدشه‌دار می‌کنند. در رابطه با مذاکره، تفاهم و توافق نیز به هر حال همه باید بدانیم مذاکره به همراه جنگ از راه‌های پیگیری منافع ملی است. بر همین اساس همه صاحب‌نظران بر این باور هستند که جنگ باید تا مقطعی ادامه پیدا کند و سپس در نقطه مطلوب به پایان برسد.

مشروح گفت‌و‌گو با دبیرکل حزب جمهوریت ایران اسلامی را در ادامه می‌خوانید:

دوقطبی کاذب جنگ یا مذاکره (یا این یا آن) چقدر برای منافع ملی مضر است؟ منطق حکمرانی و الزامات کشور چه می‌گوید؟

اگر بخواهیم در همه امور از جمله مسائل مرتبط با توسعه و پیشرفت موفق شویم و در سطح جهانی در برابر دشمنان به پیروزی برسیم، چاره‌ای جز وحدت، همبستگی و انسجام نداریم. همان‌طور که در پیروزی انقلاب اسلامی سال ۵۷ و در جنگ ۸ ساله، طبق به فرمایش امام (ره)، یکی از عوامل پیروزی مردم ایران وحدت و انسجام ملی در همه امور بود، بسیار روشن است که این روز‌ها هم باید این همبستگی را بیشتر از گذشته تقویت کنیم.

هر حرکت، هر اظهارنظر و عملی که وحدت و همبستگی ملی را خدشه‌دار کند، بدون شک به زیان کشور، ملت و به نفع دشمنان است؛ زیرا نیرو‌های ما پراکنده می‌شوند، اختلافات داخلی شروع می‌شود و دشمنان دیگر نیازی ندارند که به ما حمله کنند، بلکه خدای ناکرده، از درون خودمان را از بین خواهیم برد.

کسانی که به اختلافات دامن می‌زنند، آب به آسیاب دشمن می‌ریزند

بنابراین کسانی که به دنبال دامن زدن به اختلافات هستند، تحت هر نیتی اعم از مواضع سیاسی، عقیدتی حتی مذهبی یا قومیتی و نژادی، بدانند که آب به آسیاب دشمن می‌ریزند و وحدت ملی را خدشه‌دار می‌کنند. در رابطه با مذاکره، تفاهم و توافق نیز به هر حال همه باید بدانیم مذاکره به همراه جنگ از راه‌های پیگیری منافع ملی است. بر همین اساس همه صاحب‌نظران بر این باور هستند که جنگ باید تا مقطعی ادامه پیدا کند و سپس در نقطه مطلوب به پایان برسد.

البته دفاع که یک امر طبیعی و بدیهی است؛ در تمامی پدیده‌های هستی، مسئله دفاع وجود دارد. در انسان نیز به طریق اولی، مسئله تجهیز و تقویت قوه قهریه امر ضروری است، قرآن به ما می‌فرماید: «أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة وَ مِنْ رِباطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللّهِ وَ عَدُوَّکُمْ» یعنی باید خود را مجهز کنیم تا دشمنان جرات تعرض به ما نداشته باشد.

اما بالاخره مسئله «نه جنگ و نه صلح» و بلاتکلیف بودن، یک امر فرسایشی است و باید این قضیه به گونه‌ای حل شود. ممکن است افرادی بگوید که می‌جنگیم تا از این بن‌بست خارج شویم، اما آیا می‌توانیم بر کشوری که به ما تعرض کرده به گونه‌ای پیروز شویم که به هر حال قصد حمله مجدد را نداشته باشد؟ پس باید برای دستیابی به بازدارندگی کامل تدبیری بیندیشیم.

فصل جدیدی در تاریخ پیروزی‌های ایران گشوده شد

البته همین که رزمندگان ما مردانه وارد صحنه شدند و مردم نیز از آنها حمایت کردند، مسئولان خوب درخشیدند و مدیریت کردند؛ فصل جدیدی در تاریخ پیروزی‌های ایران گشوده شد. حالا که موضع ما، موضع ضعف نیست بلکه عزتمندانه و قدرتمندانه ایستاده‌ایم و توانسته‌ایم دشمن را پشیمان بکنیم، باید در عین هوشیاری نسبت به نقشه‌های دشمن دیپلماسی را نیز در دستور کار قرار دهیم.

همچنین طرفین نمی‌توانند با پیش‌فرض وارد صحنه گفت‌و‌گو شوند و فقط امتیاز بگیرند، زیرا بالاخره مذاکره بده و بستان است و باید ببینیم چه چیزی می‌گیریم و چه چیزی را می‌پردازیم؛ البته تاکنون توانسته‌ایم امتیاز‌های خوبی بگیریم، کارشناسان بر این باور هستند که یادداشت تفاهم اسلام‌آباد، به نفع جمهوری اسلامی بود و امتیاز‌های خوبی را توانست در آن بگنجاند.

اما برخی افراد نقض عهد ترامپ را مبدا جدید مخالف خوانی‌های خود با تصمیم‌های کلان کشور قرار داده‌اند و به دوقطبی کاذب جنگ و مذاکره دامن می‌زنند.

این واقعیت که ترامپ تخلف کرد و تفاهم را نقض کرد به جای خود درست است، اما اینکه پرچم مخالفت را به دست گیریم و به دولت و تیم مذاکره‌کننده حمله کنیم و غیرمستقیم به ارکان حاکمیت که تصمیم نهایی را گرفته است انتقاد کنیم، کار درستی نیست.

بازی‌های ترامپ را به هم بزنیم

این مخالفت‌ها با هر نیتی که انجام می‌شود - حتی آن افرادی که نیت خالص و دلسوزی دارند - باید بدانند که ضربه به کشور و نظام وارد می‌کنند و این مساله روشن است؛ بنابراین باید دیپلماسی را جدی بگیریم و برابر ترامپ، این فرد غیرمتعادل و فاسد که هر روز یک بازی جدید درمی‌آورد چاره‌اندیشی کنیم تا بازی‌های وی را به هم بزنیم و بتوانیم یک اجماع جهانی ایجاد کنیم و تفاهم را بر دشمن تحمیل کنیم.

برای دست‌یابی به این هدف باید همه دلسوزان نظام به میدان بیایند، اما اگر بذر اختلاف را بپاشیم آب به آسیاب دشمن ریخته‌ایم. به این افراد هشدار می‌دهم که دست از این کار بردارند.

چگونه می‌توانیم بعد از چند دور جنگ با دشمن بگوییم به بازدارندگی برسیم؟

قدرت موشکی و آمادگی نیرو‌های مسلح ما تا حد زیادی بازدارندگی ایجاد کرده‌اند. در وهله نخست باید اندیشکده‌ها و مسئولان با آغوش باز پذیرای نظرات کارشناسی باشند تا به جمع‌بندی خوبی برسیم تا کشور برای همیشه از تعرض دشمن مصون کنیم و جلوی حمله مجدد را بگیریم.

علاوه بر تقویت قوای نظامی، مولفه حفظ انسجام ملی - که به آن اشاره کردید - نیز یکی از بازو‌های تقویت قدرت ملی و بازدارندگی است، ارزیابی شما از این مساله چیست؟

وحدت رمز پیروزی ما در همه صحنه‌ها است. قدرت بازدارندگی صرفا در قوای نظامی خلاصه نمی‌شود بلکه نیرو و وحدت ملی، بهترین و بزرگ‌ترین عامل بازدارنده دشمن از تعرض است. اگر خدای ناکرده این وحدت، شکاف پیدا کرده و خدشه بر آن وارد شود، دشمن طمع می‌کند و دیگر نمی‌توانیم به دفاع از کشور ادامه دهیم.

با توهین و تهمت به مسئولین، دشمنان امیدوار می‌شوند

وقتی برخی افراد حرف‌های اختلاف‌انگیز مطرح می‌کنند و با توهین و تهمت به مسئولان آنها را زیر سؤال ببرند، این رفتار در دنیا منعکس می‌شود و دشمنان به تعرض مجدد امیدوار می‌شوند و به زعم خود می‌پندارند که می‌توانند به کشور ما ضربه بزنند.

البته سلایق و عقاید مختلف برای همه محترم است، اما اکنون در برابر دشمن مشترک قرار گرفته‌ایم و باید هم‌صدا باشیم. یادمان باشد که امام بزرگوار (ره) همیشه می‌فرمودند: «همه با هم، همه با هم.» یعنی باید به صورت متحد وارد صحنه شویم. ایشان جنگ خانمان‌سوز هشت‌ساله را با وحدت و انسجام ملی به جایی رساند که دشمن مایوس شد و نتوانست به اهدافش برسد. اکنون هم همین‌گونه است؛ در جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه وحدت و انسجام مردم نقش بسیار بالایی در بازدارندگی داشت.

وقتی از مردم سخن می‌گوییم نکته حائز اهمیت این است که مردم دسته‌های مختلف هستند عزیزانی که در تجمعات خیابانی حضور دارند عصاره مردم و برادران و خواهران فداکار ما هستند؛ ولی بخشی از مردم به هر دلیلی موفق نمی‌شوند در تجمعات شرکت کنند، اما به وطن خود عشق می‌ورزند و نسبت به آن حساسیت دارند. در زمانی قرار گرفته‌ایم که حتی کسانی که تا دیروز به آمریکا امید داشتند! حالا دیگر به این باور رسیده‌اند که باید با تمام وجود و با قطره‌قطره خون خود از وطن دفاع کنند.

اینجا دیگر فقط انقلابی و حزب‌اللهی مطرح نیست؛ همه سلایق، عقاید، مذاهب و ادیان و کسانی که به اصطلاح اقلیت‌های دینی در کشور هستند، هماهنگ با نظام و نیرو‌های مسلح عمل می‌کنند؛ بنابراین در این شرایط خطیر هرگونه نغمه تفرقه‌انگیز می‌تواند دشمن را امیدوار و مسئله بازدارندگی را از بین ببرد. البته سرداران دیپلماسی که می‌خواهند با مذاکره و امتیاز گرفتن، جنگ را به پایان برسانند، بزرگترین خدمتگزاران کشور هستند و نامشان در تاریخ خواهد درخشید.

در هر دو بعد نظامی و سیاسی در جنگ پیروز شده‌ایم

برداشت شما از «پیروزی» در مواجهه با دشمن چیست؟

منتجب‌نیا: پاسخ به این پرسش را باید در دو بعد نظامی و سیاسی ارزیابی کرد. قدرت نظامی پنهان و نهفته‌ای که در کشور وجود داشت، توانست آمریکا، اسرائیل و هم‌پیمان‌ها آنها را مستأصل کند. وقتی جنگ اوج می‌گیرد و ترامپ ناچار می‌شود و به این طرف و آن طرف متوسل شود تا ایران آتش‌بس را بپذیرد، نشان از این دارد که هر چند تجهیزات آنها را نداریم، اما به پیروزی رسیده‌ایم.

یک بخش دیگر این مساله مربوط به پیروزی سیاسی در افکار عمومی است؛ با جنایاتی که آمریکا و اسرائیل در ایران مرتکب شدند، دیگر در سطح جهانی انسانی وجود ندارد که اخبار صحیح به وی رسیده باشد، اما به ترامپ حق دهد؛ ترامپی که در مدرسه میناب نوجوانان ما را به خاک و خون کشاند یا تهدید به از بین بردن زیرساخت‌های مردم کرد. اکثریت افکار جهانی اعم از صاحبنظران و مردم عادی وی را به عنوان جنایتکار جنگی معرفی می‌کنند.

رئیس‌جمهور آمریکا در جریان حوادث دی و حتی قبل از آن مدعی حمایت از مردم ایران بود در جنگ اخیر نشان داد که هیچ‌گونه صداقتی در کلام و در رفتار وی وجود ندارد. وی نه فقط با جمهوری اسلامی بلکه با ایران مخالف است. کسی که به عنوان رئیس‌جمهور یک کشور ابرقدرت، می‌گوید ایران را با خاک یکسان خواهم کرد یا تمدن چندین هزار ساله ایران را از بین خواهم برد! وحشی است و ذره‌ای انسانیت در وجود وی نیست.

این سخنان ترامپ را هر کسی بشنود وی را نفرین کرده و از خود می‌پرسد این موجود از کجا آمده است و با چه نیتی این جنایت‌ها را انجام می‌دهد. ماهیت صهیونیست‌ها هم اصلا تجاوز و جنایت است و در وجود آنها هیچ‌گونه آرامش، عدالت و انصاف وجود ندارد. صهیونیست‌ها از آغاز تصرف سرزمین اسلامی فلسطین، فعالیت خود را با خیانت و آدم‌کشی آغاز کردند.

در بعد سیاسی و افکار عمومی جهانی هم موفق شده‌ایم. علاوه بر این تاکنون ندیده‌ام کسی ایران را متهم کند. اگر جمهوری اسلامی ایران، اراضی اشغالی را هدف قرار می‌دهد، به دلیل عملکرد رژیم غاصب و متجاوز است با این حال باز هم جمهوری اسلامی ایران صرفا مراکز نظامی آنها را مورد اصابت قرار می‌دهد.

حملات ایران به پایگاه‌های آمریکا در کشور‌های خلیج‌فارس به علت دشمنی با این کشور‌ها نیست بلکه از آن رو است که آنها میزبان ارتش آمریکا شدند و از کشور آنها به سرزمین ایران حمله می‌شود، بنابراین جمهوری اسلامی ایران نیز محل استقرار آمریکایی‌ها را می‌زنند و به آن کشور‌ها نیز هشدار داده است که اجازه ندهید از سرزمین شما پرواز نظامی انجام شود یا موشک پرتاب شود.

باید از سران این کشور‌ها پرسید کجای اسلام اجازه داده است که شما به حکومتی (آمریکا) که بر اساس ستم، کشورگشایی و مکیدن خون ملت‌ها به وجود آمده است، تکیه کنید؟! آرزو دارم زمانی که آنها به خود بیایند، بر خدا، مردم و وجدان خود تکیه کرده و آمریکا را از منطقه بیرون کنند.

قطعا کشور‌های منطقه می‌توانند با کمک جمهوری اسلامی، امنیت را تأمین کنند

قطعا این کشور‌ها می‌توانند با کمک جمهوری اسلامی، امنیت منطقه را تأمین کنند و اگر چنین قدرتی در منطقه به وجود بیاید، برای همیشه مصونیت منطقه تامین می‌شود. آنها باید از جمهوری اسلامی و مردم ایران درس بگیرند که چگونه مردانه در برابر تجاوز دو ارتش قدرتمند که اروپایی‌ها هم به نوعی با آنها همکاری می‌کردند، ایستادند و سر خم نکردند.

در پی این شکست آمریکا و اسرائیل دیگر نمی‌توانند دم از دموکراسی و حقوق بشر بزنند و ناچار هستند از مجامع بین‌المللی هم خارج شوند تا بدون اینکه که تعهدی نداشته باشند و دست به هر جنایتی که می‌خواهند بزنند. چه بسا از مجمع عمومی سازمان ملل و شورای امنیت هم خارج شوند تا به طور کامل فعال مایشاء شوند و هر وقت خواستند به هر کشوری تجاوز کنند، رئیس‌جمهور بدزدند، به مدارس و به بیمارستان‌ها حمله کنند و به طور کلی دست به هر عمل خلاف قانون بزنند.