همزمان با مذاکرات، با مردم هم وارد گفت‌وگو شوید

روزنامه اطلاعات نوشت: همی بشنوی چند پند و سَخُن/ خرد یار کن چشمِ دل باز کن (حکیم فردوسی)

پیش از این، چند سخن بی‌پیرایه دربارۀ دهه فجر و سالگرد انقلاب نوشتم، فرصت نشد تا بسیاری از مطالب و ناگفته‌ها را بیفزایم. در شرایط دشوار و تلخی که دیماه ۱۴۰۴ در خاطره و تاریخ برجای نهاد، باید اندیشه کرد و برای امنیت میهن و ملت بیش ازین چاره جویی و کوشش کرد.

آسیب و صدمه‌ای که در داخل و از خارج بر روح و جسم ایران و ایرانی وارد می‌شود، فراتر از حد تصور است. بار سنگین و گرانی است که بجز ملت بزرگ و صاحبان این سرزمین ایزدی، هیچ جامعه و کشوری دوام نمی‌آورد و برجای نمی‌ماند. این ثقل سهمگین، فراتر از طاقت جوامع بی‌ریشه و کشور‌های برساخته و جوامع نوظهور و فاقد هویت است. متأسفانه ایران در حلقه‌ای از چنین جوامعی گرفتار آمده و البته گربۀ زیبای ایرانی، بزرگتر از آن است که موش‌ها حریفش شوند!

به مسائل اخیر بازگردیم، که هم التهابات داخل و جاری شدن خون بر سنگفرش خیابان‌ها بود و هم سایۀ شوم جنگ، هم رجزخوانی و صدای گلوله و شعار‌های تجزیه‌خواهانه و بیگانه جویانه شنیده می‌شد، و هم صدای طبل و نایرۀ شوم جنگ‌افزار‌هایی که خاورمیانه و حاشیه‌های ایران را همچون انبار باروت می‌انباشت. با این تمهیدات و تهدیدات؛ مردم نگران، دولت به شدت درگیر، قشون و لشکریان در حال آماده باش، و بازار‌هایی که معیشت مردم و اقتصاد کشور بدان وابسته است دچار سلسله‌ای از زلزله‌ها شد که بیش از دیگر مسائل، حریم زندگی و فکر و روان مردم را گروگان و نگران کرد.

هنوز این فضا و این مشکلات و مصائب برطرف نشده، شایعات دیگر دربارۀ تحرکات رژیم صهیونیستی و مدعیات نتانیاهو و وزیر دفاع جنایتکارش ذهن ساده لوحان را درگیر کرد ولی کسانی که به این حرف‌ها دل خوش دارند بدانند که به قول شاعر:

بدگهر با کسی وفا نکند/ اصل بد، در خطا، خطا نکند.

اما خبر خوب آن است که مذاکره و راهجویی از راه‌هایی بجز جنگ و کشتار، به‌گونه‌ای که منافع کشور و تمامیت و امنیت آن حفظ شود، در گرفته و این دستور عقل و مصلحت ملت بزرگ و گرامی ایران است تا کشور صدمه نبیند یا دفع شرّ ضروری صورت گیرد و کشور و مردم و دولت و حکومت برای آینده آماده و مستعد تحولات بزرگ باشند. حکمت ایرانی هم بر همین اساس بنیاد شده است:

یک حرف صوفیانه بگویم اجازت است/‌ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری

حالا که سخن به اینجا رسید، در این روز‌هایی که یادآور انقلاب است و روز‌های پرالتهاب بهمن ۵۷، که مردم در آن حرف اول را می‌زدند و حق و عدالت و آزادی سرلوحۀ آن بود، باید عهدی را یادآوری کنم. مردم شما را و تمام حاکمان را بر سر کار آوردند و مردم مالک ایران‌اند و ملت ایران است که باید از تمام منافع و حقوق موجود در قوانین و امکانات کشور بهره‌مند شود. مردم بجز امنیت و صلح و آرامش، مسکن و شغل و بهداشت و آموزش، عزت و آزادی قانونی و اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، شادی و احترام و حق انتخاب سبک زندگی، و هرآنچه کرامت انسان ایجاب می‌کند را هم طلب می‌کنند. اینها حق است نه افاضه و بخشش! آنچه دریغ شده را باید به صاحبانش بازگرداند وگرنه ممانعت از حق، جرم است و مستوجب مجازات.

اینک که باب گفتگوی خارجی باز شده و مصلحت و درایت و خردمندی سیاستمداران و تصمیم‌گیران عالی‌رتبه در کشور گرامی ما، سایه جنگ و ویرانی را از کشور دور کرده و ان‌شاءالله خواهد کرد، باب گفتگوی مهمتر هم باید باز شود. مذاکره با مردم و مصاحبت با عزیزترین، امین‌ترین، و بزرگترین پشت و پناه کشور و حکومت. نباید به وسواس خناسانی که فرصت طلایی پس از جنگ ۱۲ روزه و مقاومت و انسجام ملی را با تفرقه و تعصب و بدگویی و مزاحمت خیابانی و جریان‌سازی در سیما، به تنش و کشمکش تبدیل کردند و خسارات بسیار به مردم و نظام زدند، توجه کرد.

این مقدس نمایان و پشمینه پوشان، دلسوزان دیانت نیستند، بلکه پیاده نظام مافیای تراستی و آقازاده‌هایی هستند که پول نفت را بازنمی‌گردانند و ارز‌ها را در صرافی‌های خارج پولشویی می‌کنند.

جنگیدن و مذاکره با دشمن خارجی امکان‌پذیر و نیازمند درایت و تدبیر است، اما جنگیدن با این شبکۀ مافیایی پتروپول، ارز و طلا، خودرو، قاچاقچی، فیلترشکن فروش، کارچاق‌کن، حواله بگیر، وام جور کن ووو…، دل شیر می‌خواهد و عزم حیدری. رند عالم سوز می‌خواهد که مصلحت بینی را کنار بگذارد و منافع ملک و ملت را بر اقلیت رجحان دهد و بسنجد و عدالت کند.

کار ملک است آن‌که تدبر و تأمل بایدش

مردم منتظر این اصلاح‌گری‌هایند و جز این، هرچه شود نتیجه‌ای نخواهد داشت و باز به همین نقطه خواهیم رسید و شاید فروتر. ان‌شاءالله عنایت الهی و امید‌های مردم و نیایش‌های خاصان، شجاعت در برخورد با مفسدان را، و گسترش دادگری و عدالت‌پروری و بزرگواری را در حکومت جمهوری اسلامی، مستقر و پایدار خواهد ساخت.

به نوبت‌اند ملوک اندرین سپنج سرای/ کنون که نوبتِ تو است‌ای ملک به عدل گرای

هر آن کست که به آزارِ خلق فرماید/ عدوی مملکت است او به کشتنش فرمای

مزیدِ رفعتِ دنیا و آخرت طلبی/ به عدل و عفو و کرم کوش و در صلاح افزای