بی‌عملی و بی‌تعهدی سران دولت‌هاست که ترامپ را میدان‌دار کرده است

در سرمقاله امروز روزنامه جمهوری اسلامی آمده است:

ماجرای ربوده شدن نیکلاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا به دستور دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا را نباید یک واقعه محدود مرتبط با ونزوئلا دانست. این، یک واقعه مهم است که اگر مهار نشود قابل سرایت به سرتاسر جهان است و عوارض منفی زیادی برای تمام ملت‌ها و دولت‌ها به وجود خواهد آورد.

۱- اصل اقدام دولت آمریکا برای ربودن رئیس جمهور یک کشور، نقض قوانین بین‌المللی و دخالت در امور داخلی سایر کشورهاست. ترامپ، بدون اعتنا به مجامع جهانی به ویژه سازمان ملل مرتکب این اقدام خلاف مقررات بین‌المللی شده و در برابر اعتراض‌های فراوانی که این روز‌ها به او می‌شود، پاسخگو نیست.

۲- سازمان ملل برای خالی نبودن عریضه، جلسه تشکیل داد ولی همین اقدامش به ضرر خود این سازمان تمام شد، زیرا غیر از شعار و محکوم کردن‌های لفظی نتوانست کاری برای تغییر مسیری که ترامپ در پیش گرفته است انجام دهد. همزمان با اجلاس شورای امنیت سازمان ملل درباره ماجرای ونزوئلا، ترامپ در نهایت وقاحت اعلام کرد حالا نوبت کلمبیاست و رئیس جمهور این کشور را هم تهدید کرد! آزادی عمل دادن به رئیس جمهور تروریست و آدم‌ربای آمریکا کاملاً برخلاف فلسفه وجودی سازمان ملل است.

۳- چین و روسیه هم با واقعه ربوده شدن رئیس جمهور ونزوئلا نشان دادند اهل حمایت و حفاظت از هم‌پیمانان خود نیستند. این دو کشور در هیچیک از موارد گذشته نیز برای متحدین خود در برابر تجاوزات آمریکا و سایر ناقضان قوانین بین‌المللی کاری نکردند. بلعیده شدن سوریه توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی و جنگ ۱۲ روزه تحمیل شده توسط آمریکا و صهیونیست‌ها بر ایران، نمونه‌های روشن این واقعیت هستند.

۴- در داخل خود آمریکا، مردم در شهر‌های مختلف با برپا کردن تظاهرات ضدجنگ، اقدام دونالد ترامپ علیه رئیس‌جمهور ونزوئلا را محکوم کردند و خواستار توقف آن شدند ولی ترامپ به آنها اعتنا نکرد و آشکارا اعلام کرد معاون مادورو را به جای او به ریاست دولت ونزوئلا منصوب کرده و اداره این کشور را خود برعهده گرفته است.

۵- ترامپ، به ربودن رئیس جمهور ونزوئلا و در اختیار گرفتن حکومت موقت این کشور اکتفا نکرده و پا را فراتر گذاشته و می‌گوید انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا را هم ما برگزار می‌کنیم. معنای این سخن ترامپ اینست که ما باید تعیین کنیم که چه کسی رئیس جمهور بعدی ونزوئلا باشد! عجیب‌تر اینکه درباره نیرو‌های مخالف مادورو هم ترامپ نظر داده و در جواب این سؤال که آیا «ماچادو» (همان کسی که در یک بازی سیاسی جایزه صلح نوبل ۲۰۲۵ به او داده شد) سهمی در حکومت ونزوئلا خواهد داشت؟ گفت او برای این کار مناسب نیست. یعنی این من هستم که باید تشخیص بدهم چه کسی می‌تواند در ونزوئلا حکومت کند!

۶- همین روش را ترمپ در عراق هم در پیش گرفته و با اعزام فرستاده‌هائی به بغداد خواستار انتخا و انتصاب افراد مورد نظر خود در مناصب اصلی حکومتی مانند ریاست جمهوری، ریاست مجلس، نخست‌وزیری، وزارت دفاع، وزارت خارجه، فرماندهان ارشد نظامی و مسئولین دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی عراق شد. در لبنان هم بعد از شهادت سیدحسن نصرالله، این دولت آمریکا بود که مهره‌های خود را به ریاست جمهوری و نخست‌وزیری رساند و در عمل حاکمیت این کشور را در دست گرفت. وضعیت دولت‌های جنوب خلیج فارس هم که روشن است.

۷- در غزه، ترامپ با ترتیب دادن یک طرح نمایشی آتش‌بس، مدیریت آینده این باریکه را در دست گرفت تا بتواند اهداف سودجویانه خود در این منطقه را محقق نماید.

۸- در سوریه، جولانی را که آمریکا برای سرش ۱۰ میلیون دلار جایزه تعیین کرده بود به حکومت رساند، تحریم‌ها را برداشت و بهترین روابط را با تروریست‌های حاکم بر دمشق برقرار کرد. این کار‌ها را همان ترامپی انجام داده که مادورو را به اتهام قاچاق موادمخدر ربود و به نیویورک برد و می‌خواهد محاکمه‌اش کند، یعنی تناقض در بالاترین حد ممکن.

۹- کوبا و تمام کشور‌های آمریکای لاتین اکنون در معرض تهدید‌های ترامپ قرار دارند. گرین‌لند و کانادا و اوکراین هم به شرح ایضاً!

۱۰- برخلاف آنچه ترامپ تلاش می‌کند نشان بدهد، او یک قدرت شکست‌ناپذیر نیست. بی‌عملی و بی‌تعهدی سران دولت‌هاست که ترامپ را میدان‌دار کرده است. اگر ماجراجوئی ترامپ در ونزوئلا سران دولت‌ها را بیدار کند و زمینه‌ساز اجماع جهانی علیه او شود، جهان به نظم موردنیازش خواهد رسید.