با ما ارتباط برقرار کن

آخرین اخبار

ارائه‌شده

در

میزبان مهربان این مهمان ناخوانده نشویم!

به گزارش اصلاحات نیوز؛ احمد زید آبادی، فعال سیاسی اصلاح طلب در واکنش به شیوع ویروس کرونا در ایران نوشت:

در شرایط کنونی جز از بحران شیوع کرونا نوشتن، همانند تدریس موضوع خیارات در کلاس درس حقوق در میانۀ بمباران تهران در جریان جنگ هشت ساله است!
در آن سال‌ها روزی یکی از استادان برجستۀ حقوق دانشگاه تهران در حال تدریس بحث خیارات بود که هواپیماهای عراقی بمبی را در جنوب خیابان انقلاب رها کردند. صدای انفجار مهیب بود و شیشه‌های کلاس را لرزاند. در پی این حادثه ،استاد گچی را که در دست داشت به گوشه‌ای پرتاب کرد و از ادامۀ تدریس منصرف شد. این کار نیازی به توضیح نداشت چرا که در میانۀ بمباران، بحث ریز و جزیی خیارات کاملاً بی‌معنا و بیهوده به نظر می‌آمد! خیارات به کار روزهای صلح و ثبات و امن می‌خورد در حالی که با بمباران شهر، کسی به فردای خود اطمینان نداشت!
اینک نیز جامعه جز به موضوع کرونا توجهی نشان نمی‌دهد چرا که پای مرگ و زندگی در میان است و چنانچه این اپیدمی حیات جامعه را تهدید کند، دیگرِ موضوعات به چه کار خواهد آمد؟
واقعیت این است که هراس و نگرانی از ابتلای به ویروس کرونا سطح گسترده‌ای از جامعه را فراگرفته است و نهادهای حاکم نیز توان و قدرت آرام کردن فضا را ندارند. اینکه به سخنان مسئولان دولتی و توان عملی آنها برای مدیریت بحران اعتمادی نیست، طبعاً حرف تازه‌ای نیست و شاید بیش از حد معمول هم تکرار شده است. از قضا همین ماجرا بهانه‌ای به دست رسانه‌های مخالف داده است تا بی‌اعتمادی به مجموعۀ حکومت را تا سرحد ممکن دامن بزنند و تمام ادعاهای آنها در مورد سطح گسترش ویروس و میزان تلفات آن را به چالش کشند.
این خود مردم عادی را با وضعیتی تناقض‌آمیز روبرو کرده است. آنها از یک سو می‌خواهند ابعاد ماجرا همانگونه که هست به اطلاع‌شان برسد اما در همان حال خواهان کسب اطلاعاتی آرامش‌بخش هم هستند تا از اضطراب و نگرانی‌شان کاسته شود! این است که وقتی خبری در بارۀ مدیریت شیوع ویروس می‌شنوند، با خشم می‌گویند که اینها همه‌اش دروغ است و می‌خواهند سر مردم کلاه بگذارند. از آن طرف هم وقتی در بارۀ از کنترل خارج شدن گسترش ویروس سخنی گفته می‌شود، برمی‌آشوبند و با پرخاش می‌گویند؛ اینها هم که فقط مردم را نگران و وحشت‌زده می‌کنند!
به هر حال، فعلاً دولت همین است که هست! یک باره قادر به احیای اعتماد عمومی و چند برابر کردن ظرفیت و توانایی خود نیست! در وسط این معرکه هم به خلاف میل برخی مخالفان سیاسی، براندازی نخواهد شد! به فرض هم که بشود، کرونا به راحتی راهش را کج نمی‌کند تا از کشور ما بیرون رود!
بنابراین، فعلاً درگیر آنیم و هیاهوهای بی‌پایان و معطوف به اظهار خشم و نارضایتی صِرف بر سر این موضوع نیز به هر نیتی که صورت گیرد، کمکی به حل این مسئلۀ خاص نمی‌کند. چاره‌ای جز حفظ خونسردی، ارائۀ راهکارهای عملی و همکاری عمومی برای خلاص شدن از این بلا وجود ندارد.
می‌دانیم که این ویروس درمان ندارد. بنابراین مراجعه به بیمارستان‌ها عملاً کمکی به مبتلایان نمی‌کند. تنها راه غلبه بر کرونا همانطور که اهل تخصص گفته‌اند، پیشگیری و بازدارندگی است و آن هم از طریق عدم تماس با دیگران و یا به حداقل رساندن آن ممکن است!
عدم تماس هم البته در حرف ساده است! افراد به هر حال باید کالاهای اساسی روزانۀ خود را تأمین کنند و مهمتر از آن پس‌انداز یا درآمدی برای خرید این کالاها داشته باشند. پس مراجعه به مراکز خرید مواد غذایی و حضور در محل کار برای کسب درآمد تا اندازه‌ای اجتناب‌ناپذیر است. در این میان قرنطینۀ برخی از شهرها شاید ضروری باشد، اما قرنطینۀ شهرهای بزرگ به گونه‌ای که در شهر یوهان چین اتفاق افتاد، در توان حکومت ما نیست. این کارنوعی از حکومت نظامی تمام‌عیار همراه با ارائۀ خدمات ضروری و حیاتی را طلب می‌کند و در عین حال موفقیت آن در گرو همکاری صمیمانۀ عموم مردم با دولت است. هیچکدام از اینها موجود نیست. با این حال، هریک از ما می‌توانیم در حد وسع‌مان خود را از دیگران دور نگه داریم و با رعایت اصول بهداشتی از دامنۀ بلا بکاهیم. اگر به بهانۀ ناتوانی و ندانم‌کاری دولت از خودمان رفع مسئولیت کنیم و به همین مقدار نیز تن ندهیم، جامعۀ خود را به صورت میزبان مهربانی برای این مهمان ناخوانده در می‌آوریم! مهمانی که روی خوش از صاحبخانه ببیند میلی به ترک آن خانه نمی‌بیند حال چه خوانده باشد چه ناخوانده!

آگهی